Broodfokverhalen

• Het verhaal van Dotje
• Het verhaal van Lissa
• Het verhaal van Wodan
• Het verhaal van Luka, cavalier
• Het verhaal van Senna
• Het verhaal van een Mastino Napolitano
• Het verhaal van Bas
• Het verhaal van Marie
• Het verhaal van Bin
• Het verhaal van Dojan
• Het verhaal van Cetnik
• Het verhaal van Karla
• Het verhaal van Jacky
• Het verhaal van Lordje en Lady
• Het verhaal van Diddel
• Het verhaal van Ilse
• Het verhaal van Dizzy
• Het verhaal van Flo
• Het verhaal van Marco
• Het verhaal van een Labrador
• Het verhaal van Bratz
• Het verhaal van een Rottweiler
• Het verhaal van een lieve engelse bulldog
• Het verhaal van Kelly
• Het verhaal van India
• Het verhaal van Orion

Het verhaal van Dotje

Ik heb een mopshondje gekocht maar na twee dagen werd hij ziek. Ik ben onmiddellijk naar de dierenarts gegaan en daar bleek dat hij kennelhoest en een zware longontsteking had en dat zijn neusgaten veel te klein waren waardoor hij problemen had om te ademen. Ik moest hem onmiddellijk laten opnemen voor twee weken waar hij tussen leven en dood heeft gezweefd. Nu heeft hij littekens op zijn longen waar hij zijn leven lang last van zal blijven ondervinden. Wij hebben onmiddellijk contact opgenomen met de fokker en een aangetekend schrijven gestuurd omdat in het contract vermeld staat dat wij dan een gedeelte van de som terugkregen. U kunt al raden dat dit nooit gebeurd is. Wij zijn persoonlijk daar geweest maar de baas was er zogezegd niet. Wij hebben herhaaldelijk gebeld en kregen telkens iemand anders aan de lijn die zogezegd van niets op de hoogte was waarop er gezegd werd dat ze ons terug zouden bellen wat nooit gebeurd is. Na het overhandigen van zijn paspoort wist ik pas dat hij uit Hongarije kwam. Ik heb hierna van mijn dierenarts te horen gekregen dat hij nog verschillende puppy's van dezelfde fokker op bezoek had gekregen die ernstig ziek waren waarvan sommige niet het geluk hadden dit te overleven zoals mijn lief dotje. Ik raad iedereen die zich een pup aanschaft dan ook aan om er zeker van te zijn dat ze niet te maken hebben met een broodfokker zoals ik op een pijnlijke manier heb moeten ondervinden.

Menu

Het verhaal van Lissa

Ik was al een hele tijd aan het piekeren, een tweede hond erbij nemen of niet. Ga ik voor een pupje of een asielhond. Vragen, nog eens vragen en ik raakte er niet uit. Tot ik op een dag een oproep las van een dierenorganisatie. Er werd een hondje ter adoptie aangeboden. Een kleine Spaniel waarvan de leeftijd werd geschat op 10 jaar. Ze kwam uit een fokkerij ergens in Vlaanderen. Het bleek een ex-broodfok teefje te zijn, compleet verwaarloosd!

Toen ze werd binnengebracht in de opvang woog ze geen 4 kg, ze was uitgehongerd. Haar oortjes werden geschoren omdat ze vol hingen met aangekoekt vuil. Ze had een zware oorontsteking die nooit was verzorgd. De fokker dacht dat ze blind was, haar oogjes waren wit. Dit kwam gewoon doordat ze te droog stonden, beetje zalf erin en ’t was opgelost. Het leven van dit kleine teefje bestond alleen uit pupjes werpen, 2 keer per jaar. Zij is niet de enige, er zitten er nog heel veel teefjes opeengepakt in donkere schuren met als enig doel geld in 't laatje brengen! Ik kon het bijna niet geloven! Komt ze uit Vlaanderen? Ja, dit is Belgisch!

De beslissing was vlug genomen, dit hondje kreeg bij ons een warm en veilig nest! We zouden haar Lissa noemen.

Ik ging haar ophalen en was best nerveus. Hoe zou ze eruit zien? Zou ze angstig zijn? Vele vragen spookten door mijn hoofd! Toen kwam Lissa buiten getrippeld. Mijn hart brak toen ik haar zag, ik huilde als een klein kind! Kleine Lissa was vel over been, zo breekbaar, je kon elk botje tellen! Wie kan een hond, de oudste vriend van de mens, zoiets aandoen! Geen groter beest dan de mens! En de geur die ze verspreide, wat een stank! De stank van broodfok, een stank die ik nooit meer zal vergeten!

Ondanks haar ellendige toestand kwam ze dapper kwispelend op me toegestapt! Het was aangrijpend om te zien hoe dit kleine hoopje miserie nog vertrouwen had in de mens. Het bewijs dat een hond geen haat kent.

Na vele raadgevingen vertrok ik met Lissa huiswaarts. Bij ons zou haar leven, na 10 jaar als broodfok teef, eindelijk kunnen beginnen! Thuis paste Lissa zich heel snel aan. Heel dikwijls keek ik met een krop in mijn keel naar haar, me afvragend of ik ooit die trieste blik uit haar oogjes zou krijgen.

Ze was zo dapper, liet alles maar begaan, vol vertrouwen in ons. Ze was heel snel zindelijk, wat me erg verbaasde. Het valt nauwelijks te begrijpen als je weet dat ze bij de fokker in haar eigen vuil zat. Bewijs daarvan, haar ontstoken voetzooltjes door in de uitwerpselen te zitten. Een hond is zindelijk uit zichzelf, een hond bevuilt zijn nest niet. Hoe erg moet het dan zijn om steeds in een vies hok te zitten. Haar voetzooltjes waren roze als bij een pup, ze is dus nooit buiten geweest. Ze heeft nooit kunnen rennen, nooit kunnen spelen. De eerste week zweefde ik tussen lachen om haar nieuwe leven en huilen om haar verleden. Lissa moest nog zoveel leren, zoveel ontdekken. Ik had voor haar een zacht kussen gekocht maar ze ging op de grond liggen. Ze moest zelfs leren wat zachte dingen zijn! Na 2 weken kreeg ze een wasbeurt. We hebben gewacht tot ze een beetje bekomen was van alle nieuwe indrukken. Ze heeft een zware hartruis daarom dat we zo voorzichtig waren. Pas na de 6de shampoo beurt kregen we eindelijk schuim, zo vuil was ze! Haar buikje, dat normaal blank van kleur is, zag zwart van het aangekoekte vuil. Ze was nog niet helemaal proper, het vuil van jaren krijg je er met één wasbeurt niet uit. Zelfs niet met zes. Maar ze was zacht en rook lekker. Met de juiste medicatie genazen haar ontstoken voetzooltjes snel. De oorontsteking was hardnekkiger maar kwam ook in orde. Alleen voor haar hartje moet ze de rest van haar leven elke dag een pilletje nemen.

Nog elke dag genieten we van onze kleine Lissa, we zien haar voor onze ogen openbloeien. Langzaamaan zie ik de blik in haar oogjes veranderen van triest naar kleine deugniet! Gisteren liep ze in een drafje naar de straat, ik riep haar en stapte ondertussen vlug de andere richting uit. In galop, met flapperende oortjes, kwam ze naar me toe gerend! Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde, mijn kleine meid van 10 jaar oud heeft voor de eerste keer gerend zoals elke puppy doet!

Menu

Het verhaal van Wodan

Natuurlijk wist ik wel dat je moet kijken naar het karakter van een pup als je er eentje gaat uitkiezen. Maar wat doe je als je plots een wit schattig bolletje op je schoot geplant krijgt terwijl je hart nog weent om het verlies van je trouwe viervoeter?

Elf weken was ze en ze beefde van schrik. De fokker lachte het weg, dat zou wel goed komen als ze het bij ons gewoon was. En ik dacht: ik heb genoeg ervaring met honden, ik zal ze wel socialiseren. Wisten wij veel wat een broodfokker is. Nochtans had ik me moeten afvragen waarom we de moeder niet te zien kregen, waarom we niet mochten kiezen, waarom we niet binnenmochten in de schuur waar de fokker zijn pupjes uit tevoorschijn toverde.

Maar het is juist de truc van deze broodfokker om een pup in je armen te duwen terwijl je daar nog staat te treuren. Die pup in je armen verzacht het leed en je wilt de pup niet meer lossen. Dus vertrokken we met een bibberend wit bolletje huiswaarts.

De dierenarts was furieus: toch niet van die kweker! Het is een broodfokker! De socialisatie liep moeizaam, Wodan had van alles schrik. Wandelen was een marteling, een vuilniszak, een trap, een man met een hoed, een fiets, een ronddwarrelend blaadje... telkens dook Wodan ineen, zette geen poot meer verder en bleef in haar eigen plas zitten.

De hondenschool was een ramp, de eerste dag kreeg Wodan al haar stempel: het is een angsthond! Toch bleven we doorzetten en langzaam maar zeker kregen we Wodan uit haar cirkel van angst. Wandelen leverde geen problemen meer op en na een jaar konden de mensen op straat haar benaderen zonder afgesnauwd te worden.

De angst ging zich echter na verloop van tijd uiten in angstaanvallen die soms een week duurden. De langste aanval duurde een maand. We kwamen uiteindelijk bij een dierenarts terecht die gespecialiseerd is in probleemgevallen. Het verdict viel: het zit hem in het koppeke. Typisch aan het ras en zeker voor de witte herders die van deze broodfokker komen! Wodan kreeg een medicijn die haar helpt, bij een angstaanval krijgt ze een pil en het helpt.

Steeds weer vraag ik me af: wat was er met haar gebeurd als wij haar niet hadden genomen? Was ze, zoals zoveel honden van deze broodfokker, in een asiel terechtgekomen of ingeslapen?

Menu

Het verhaal van Luka, cavalier

Ik kocht Luka toen ze 4 weken was. Zij was het enige zeer levendige pupje uit een nestje van 5. Haar moeder mochten we van de fokker in geen geval zien.

We gingen een bezoekje brengen toen Luka 5 en 6 weken oud was, alles leek in orde te zijn. Ik had al van bij ons eerste bezoek 250 euro voorschot betaald. We hadden afgesproken dat ik Luka mocht afhalen op 7 weken op voorwaarde dat ze zelfstandig brokjes kon eten.

Eindelijk was het zo ver. Ik nam 2 dagen verlof op mijn werk en er volgde een weekend na dus ik zou het pupje goed kunnen op volgen. Bij de fokker aangekomen zag ik meteen dat Luka heel wat haartjes verloren was aan de onderkant van haar buikje en aan de onderkant van haar pootjes. Ze leek me afgevallen, ze hoestte serieus en haar neusje drupte. Ik schrok me een bult, ik dacht, wat moet ik nu aanvangen.

Omdat ik al op voorhand aan haar was verkocht door die bezoekjes kon ik dat kleine stumpertje toch niet zo maar achterlaten, ze had heel dringend verzorging nodig! Ik vroeg aan de eigenaar wat de reden was van dat haar verlies en ze vertelde me dat ze onder de rode lamp had gelegen om het lekker warm te hebben. Ik geloofde er niet veel van.

Na betaald te hebben reed ik met dat heel klein verdrietig hondje naar huis en belde meteen naar de veearts of ik mocht langs komen. Veearts zei dat het allemaal nogal mee viel. Hij dacht dat Luka in haar eigen uitwerpselen had gelegen en vandaar haartjes was verloren. Haar oortjes werden gereinigd en oogjes scheidde veel vocht af. Verder niet te veel zorgen maken.

Na 2 dagen zag ik dat ze bleef haartjes verliezen en hoestte nog steeds serieus. Alhoewel dat het weekend was belde ik mijn veearts op voor raad. Hij zij me niet te ongerust te maken, alles zou in orde komen.

Ik zag ook genoeg en liet het er niet bij en belde een veearts in Tessenderlo. Ik mocht komen. Toen wist ik meteen wat er allemaal aan de hand was. Luka had serieuse schurft op de haarwortel, haar rechter long was heel erg ontstoken, ze had erge oormijt in beide oren, haar ogen waren erg ontstoken... dat was nogal eens een ander verhaal.

Ik was tevreden dat ik wist wat er aan de hand was zodat we meteen de behandeling konden starten. Haar pelske werd snel weer beter, haar longen waren wat anders, medicatie alleen was niet voldoende. Heb zelf moeten earo sollen. Ze heeft blijvende tranende oogjes. Haar oortjes waren snel weer beter. Haar zindelijk krijgen was ook geen makkie, ze deed haar behoefte gewoon in haar mand. Ze kwam wel direct goed overeen met Fleur, een teefje van 4 jaar ouder. Ze heeft ook een zeer zacht en aanhankelijk karakter.

Ben zeer tevreden met Luka, maar wat heeft het beestje allemaal moeten mee maken om gezond te mogen zijn.

Menu

Het verhaal van Senna

Heel recentelijk hebben mijn ouders een pup Cockers Spaniël gekocht bij een Rashondenkennel.
Bij thuiskomst bleek deze meteen aan de diarree te zijn en ging ze kuchen. Mijn vader heeft de volgende dag contact opgenomen met de fokker om te overleggen wat te doen. Deze zou pilletjes (???) opsturen en toen mijn vader 2 dagen daarna hierover belde zou dit vergeten zijn? Ondertussen is mijn vader met de zieke pup naar hun eigen dierenarts gegaan. Daar is ze grondig onderzocht en heeft zij antibiotica, pijnstiller, ontstekingsremmer, ontwormingsmiddel en vocht gekregen middels injecties. Ook kregen ze antibiotica mee voor het kuchen.voor 14 dagen. De dagen die volgden bleef de diarree aanhouden en werd zelfs heftiger evenals het kuchen wat nu verergerde met overgeven. Vrijdag 2 oktober jl. is mijn vader met spoed teruggegaan met de doodzieke pup naar de dierenarts. De pup had de avond ervoor zelfs al een soort beroerte en aanvallen gehad. Daar heeft de pup weer vocht, pijnstiller, ontstekingsremmer en vitamine injectie gekregen. De pup kreeg daarna constant aanvallen, liep overal tegenaan en begon te ijlen. We hebben toen besloten de pup uit haar lijden te laten verlossen en zijn s’avonds teruggegaan naar de dierenarts. Het virus was inmiddels in de hersenen geslagen en ze was helaas niet meer te redden. De pup is op 2 oktober jl. ge-euthaniseerd. Ze bleek de Hondenziekte (Ziekte van carré) onder de leden te hebben.
Mijn ouders hebben hier veel verdriet van. Mijn vader heeft nu binnen drie weken 2 honden begraven; hun oude hond van 18 jaar en nu deze jonge pup die volop in het leven stond.
De pup wou ontzettend graag en was geen snelle opgever, ze heeft gevochten voor haar leventje maar het virus gaf haar geen enkele kans. We zijn er kapot van!
De koopovereenkomst die bij de pup zat inbegrepen blijkt goed dichtgetimmerd te zijn.
Zo zou de pup binnen 10 dagen na overdracht overleden moeten zijn aan de ziekte van carré om aanspraak te kunnen maken op het betaalde bedrag van 400 euro. Ook zou de pup opgestuurd moeten worden naar 1 van de 4 vermelde laboratoria zodat bewezen kon worden dat de pup deze ziekte daadwerkelijk gehad zou hebben. Binnen 2 dagen zou na het overlijden een verklaring van de dierenarts opgestuurd moeten zijn. Als je net een pup, die je twee weken intensief verzorgd hebt, begraven hebt, denk je echt niet aan deze zaken. Dit met het gevolg dat je onmogelijk op tijd bent om aan alle voorwaarden te voldoen. Dat terzijde,

Helaas zijn we erachter gekomen dat de kennel niet zo goed te boek staat. Wanneer je googled op de kennel dan kom je een groot scala aan klachten en negatieve ervaringen tegen over deze organisatie. Er wordt zelfs beweerd dat er honderden pups vanuit het Oostblok naar deze kennel komen om zodoende snel verkocht te worden. We hebben zelfs een weblog gevonden die een boycot heeft opgezet tegen deze ‘rashondenkennel’. We hebben verschillende forums en andere berichten bekeken die stellig waarschuwen om hier geen pup te gaan kopen.
Hadden we hier maar eerder naar gekeken.

Mijn vader heeft inmiddels met de kennel gesproken over de pup die overleden was en deze gaf meteen aan dat we aan alle voorwaarden van het contract moeten voldoen om ons geld terug te krijgen. Dit is echter een onmogelijke zaak. Dat wil niet zeggen dat we ons meteen gewonnen geven. In naam van pup Senna komen wij op voor andere jonge dieren die net als haar geen kans krijgen om te leven. Daar gaan we in ieder geval vanalles aan doen!
We gaan dan ook zeker verdere stappen ondernemen.

Mijn ouders zijn gevallen voor een lief klein hondje en bleken achteraf een zieke hond te kopen. Daar zijn ze behoorlijk door gekwetst en verdrietig van!

Menu

Het verhaal van een Mastino Napolitano

Ik heb 2 weken geleden, met pijn in het hart mijn mastino napolitano, van bijna 2 jaar, moeten laten inslapen! Heb aan de hond veel plezier gehad maar ook een pak miserie en ellende!! Hij is meermaals in een dierenkliniek opgenomen, omdat hij altijd in zijn eigen geslachtorganen beet, en daar is ook bewezen dat hij gestoord was en van inteelt verder komt! Maar je ziet het dier graag, en je wil zijn dood altijd maar uitstellen.

Maar uiteindelijk is het een dure bedoeling aan het worden hoor, heb er ongeveer een 5.000 euro aan uit gegeven op bijna 2jaar tijd! De mensen van dierenkliniek kruisbos in wezemaal bij leuven hebben echt wel hun best gedaan om de hond te redden!maar er was geen weg meer terug voor hem.

Dus een tip aan alle mensen: koop een hond met een stamboom! En laat u niet verleiden in een winkel want dat zijn oplichters en bedriegers! m.a.w broodfokkers.

Menu

Het verhaal van Bas

Dit verhaal gaat over Bas mijn boxerreu die ondanks alles al 5 jaar oud is geworden.

Op een mooi zondagmiddag, na lang overleg met mijn vriend, besloten wij om een hondje in huis te halen. Dus zonder ons van kwaad bewust te zijn reden wij naar een dierenwinkel in de buurt. Wat een keus allemaal, er zaten wel zekers 50 verschillende rassen met pupjes die er allemaal even leuk uitzagen. Na wat rondwandelen komen we achteraan op een buitenplaats en daar zaten verschillende jonge honden tussen 6 maanden en 1.5jaar. Daar viel Bas mij onmiddellijk op, een mooie jonge gestroomde boxerreu die ons aankeek met zo’n heel zielig hoofdje. Onmiddellijk wist ik dat ik hem mee naar huis zou nemen, dus riepen we de uitbater en vroegen waarom Bas die inmiddels al 1 jaar oud was nog bij hun was. De uitbater vertelde toen dat hij teruggebracht was door zijn vorige eigenaars omdat hun baby allergisch was voor honden. Natuurlijk geloofden wij zijn verhaal en besloten om alle papieren in orde te maken en namen Bas met ons mee.

Maandagmorgen onmiddellijk naar de dierenarts geweest met hem want hij zag er maar mager uit en hoestte een beetje. De dierenarts keek ook zijn papieren na en stelde toen vast dat wij Bas zijn eerste eigenaars zijn omdat zijn chip nooit geregistreerd is geweest op een andere naam dan de fokker en dat er nergens anders gegevens bestaan over hem. Dat op zich vonden wij al raar en toen kwam de Dieranarts tot de vaststelling dat hij waarschijnlijk moest dienen voor de fok maar door zijn iets te grote onderbeet niet kon dienen.

De eerste jaren ging het goed met hem, hij gedroeg zoals een boxer zich gedraagd lekker speels en vrolijk maar bleef wel redelijk mager. Wat de dierenarts ook probeerde niets hielp om hem toch maar op het normale gewicht te krijgen namelijk ronde de 35 kg en hij woog amper 24 kg.

Toen hij 4 jaar werd sloeg het noodlot toe, hij werd nog magerder, at bijna niet meer en deed niets anders dan niezen tot hij er bloedneuzen van kreeg. Onmiddellijk naar de dierenarts voor verder onderzoek, bloed laten trekken en bang afwachten op de resultaten. De eerste resultaten waren gewoon hooikoorts en allergische reactie op huisstof en kreeg dus medicatie mee.

Maar die hielpen niet en de klachten werden erger en erger, kreeg met periodes zelfs geen adem, zijn poten en gewrichten wilden niet meer mee dus weeral een bloedonderzoek en een spermaonderzoek om te testen op kanker enzo maar nu door een gespecialiseerd laboratoruim. Eindelijk de uitslag, maar wat voor eentje. Bas zou het einde van het jaar niet meer halen, hij was voor zowat alles allergisch geworden, zijn lever, nieren en pancreas waren helemaal aangetast en werkten niet meer naar behoren en zijn beenderen en gewrichten zaten vol artrose.

Het vermoeden van de Dierenarts dat hij normaal voor de fok moest dienen maar niet goed genoeg was werd toen ook bevestigd door het spermaonderzoek, hij had namelijk geen zaadcellen. Ze hadden hem met een illegaal middel onvruchtbaar gemaakt voor hij verkocht werd. Na deze diagnose hebben wij voor homeopathie gekozen omdat zijn lichaam al die antibiotica niet meer aankon.

Nu een jaartje verder is hij nog altijd onder ons, is zelfs een volledige kg aangekomen en heeft minder last van zijn allergie en artrose maar zal er nooit vanaf geraken. Ook zal Bas nooit oud worden, elke dag kan zijn laatste zijn maar ik zal er alles aan doen om zijn dagen te vullen met liefde en zo weinig mogelijk pijn. Nooit of nooit zal ik nog dezelfde fout maken van bij een broodfokker een pup te kopen.

Menu

Het verhaal van Marie

Ik was op zoek naar een Cesky Fousek = Tjechische Draadhaar. Ik had voor dit ras gekozen omdat de Cesky Fousek eerder zeldzaam is, dus geen ziektes door overkweek, stabiel karakter enz. In Nederland is er een vereniging maar daar moest ik op een wachtlijst en zou het wel een hele tijd kunnen duren vooraleer ik een pup zou hebben. Dan ben ik beginnen te zoeken op internet en heb dus een kweker gevonden in België die toevallig nog een Cesky Fousek teefje had. Hij had ook de ouders zitten en die kon ik dus zien. Ik ben gaan kijken, was onmiddellijk verliefd op de jonge hond (was al 6,5 maanden oud) en heb de ouders gezien, die waren vriendelijk en niet aggressief. Pup was een hele gekke hond die maar zat rond te springen en alle honden uit te dagen om te spelen. Kennels waren heel proper, honden zagen er verzorgd uit.

Dus ik heb Marie gekocht.

Problemen begonnen toen ik met Marie buitenging, ze was waarschijnlijk nog nooit buiten geweest. Marie was bang van alles, in huis hele drukke hond. Eerste wandeling in het bos had Marie schrik van bocht in de weg, bomen, alles was een grote onbekende wereld. Ik noemde haar "Marie in wonderland".

Tja, hondje is weinig gesocialiseerd maar ik ging dat snel oplossen, zou haar wel overal meenemen en dat zou allemaal geen probleem zijn. Was het maar zo eenvoudig geweest ....

Ondertussen is Marie 2 jaar en 2 maanden oud. We zijn met haar in therapie en ze neemt angstremmers. Marie heeft de eerste 6,5 maanden in haar leven geen impulsen gehad en kan nu ook emotioneel geen situaties aan. Je kan haar vergelijken met een autist. Ze leeft in haar eigen wereld en alles nieuw en onbekend is heel moeilijk voor haar. Ook heeft ze het heel moeilijk met lichaamscontact, zoals aanrakingen borstelen, trimmen is helemaal een ramp. Marie is beter dankzij medicatie maar Marie zal NOOIT normaal functioneren. Enkel en alleen omdat fokker niets met dit hondje gedaan heeft, anders was Marie een perfect normale hond geweest.

Ondertussen weet ik dat ze een broer en zus had. Zus hebben ze laten inslapen toen ze nog geen jaar was en broer zat op 1,5 jaar al bij 4de eigenaar. Vorige eigenaar wou hem ook laten inslapen. Hebben die dieren dat verdiend ? Moeten die zo leven gewoon omdat iemand geld zou kunnen verdienen ?

Een Cesky Fousek is een jachthond in hart en nieren. Marie gaat lopen van schrik als ze een fazant of konijn of kip ziet. Ze zal NOOIT functioneren als jachthond. Marie mag altijd los lopen, ze gaat gewoon niet van de weg, in het veld blijft ze op de aardeweg, in het bos op het pad. Ze gaat ook niet ver van mij - veel te gevaarlijk denkt ze.

Heb hondenscholen geprobeerd : gehoorzaamheid, clickertraining, jacht, agility ... alles was een fiasco. Grote frustratie bij mij en Marie kon het gewoon niet aan.

Dit is kennelsyndroom en kan je niet oplossen. Die hondjes zijn getekend voor de rest van hun leven en als baasje kan je er alleen maar zijn met heel veel geduld en liefde. Jullie kunnen je best voorstellen dat er zo vele hondjes in het asiel belanden, door wat een hel moeten die niet gaan ?

Ik zie mijn hondje doodgraag en heb ooit voor haar gekozen en neem nu ook mijn verantwoordelijkheid. Marie kan ondertussen enorm genieten van onze wandelingen en in feite is ze gelukkig omdat ze niet beter weet. Maar in mijn ogen mist ze heel veel omdat ze zo geremd is. Een jachthond moet kunnen rennen en achter zijn neus draven, Marie heeft dat nooit geleerd toen ze jong was.

Dit is allemaal de fout van mensen. Het ergste van alles vind ik, is dat de veearts die kennel bezocht volgens mij heel goed op de hoogte was van alles. Maar kennel dekt. Het gaat hier gewoon om de centen. Zulke veeartsen moeten ABSOLUUT aangepakt worden. Deontologisch kan dit gewoon niet.

Kweker is ondertussen gestopt en heeft zijn kwekerij overgelaten. Nieuwe eigenaar gaat er prat op dat hij zelfs nog MEER rassen heeft. Pups worden zogezegd in huis grootgebracht. Ik kan me dat moeilijk voorstellen als je 10 of meer nestjes hebt.

Menu

Het verhaal van Bin

Ik meld u hierbij het trieste verhaal van het teckelpupje van mijn zus. Denzel werd door haar bij fokker uit Bladel gekocht in september 2009. Zij wist niet dat ze in contact stond met een hele grote kennel en had verwacht een huiselijke sfeer aan te treffen met 1 nestje waar ze uit kon kiezen. Daar aangekomen bleek de fokker toch wel een grote kennel te hebben (volgens hemzelf gaat het over 300 honden). Zoals verwacht vielen mijn zus en haar twee zonen onmiddellijk voor het lieve snuitje van Denzel en ze namen hem dan ook mee naar huis.

Na twee dagen begon Denzel te hoesten en de diagnose kennelhoest werd gesteld door haar dierenarts. Gevolg, hondje aan de antibiotica en dan zou het wel beteren, maar het zou tijd vragen. Na een paar dagen, geen beterschap en andere antibiotica. Weer een paar dagen verder en na het advies van een andere dierenarts werd overgeschakeld op nog een ander soort antibiotica. Na een paar dagen ontwikkelde Denzel een longontsteking, die steeds erger werd en haast niet te behandelen.

We hebben hem dan bij de dierenarts aan het infuus laten leggen omdat hij steeds meer verzwakte. Daar is hij, ondanks alle goeie zorgen van onze dierenarts na anderhalve dag overleden. Zijn lichaampje kon het niet meer aan.

Als mijn de fokker contacteerde kreeg ze steeds het antwoord dat ze naar zijn dierenarts had moeten gaan, of bij hem zelf de behandeling had moeten starten. Na veel geroep de fokker aan de telefoon is zijn eigen uitspraak dat hij het beter weet dan twee erkende dierenartsen omdat hij 300 honden heeft rondlopen.

De enige intrieste conclusie die wij uit dit verhaal kunnen trekken is dat hij ons een ziek hondje (zoals er waarschijnlijk wel meer bij hem rondlopen) heeft verkocht. En dat wij hem tot ons zeer grote verdriet geen mooi leven hebben kunnen geven. Het hondje maakte geen schijn van kans.

Heel wreed.

Menu

Het verhaal van Dojan

In mei 2008 kochten wij een chocolade labrador in Lummen. Onervaren als we zijn lieten we ons vertellen dat er nog maar 1 dier in het nest zat, dat ze meteen voor ons gingen halen. We mochten met andere woorden de verblijfplaats van de pup niet zien. Het beestje kwam naar ons toe gehuppeld en natuurlijk namen we het mee.. We wilden een chocolade labrador en het was zo een schatje.. We kochten hem en noemden hem Dojan.

Wat we achteraf pas zagen was dat Dojans pootje geschoren was. Een uitleg moest men ons hieromtrent schuldig blijven. Het paspoort kregen we pas nadat het geld op tafel lag... Om dan te merken dat we een ingevoerde pup hadden gekocht. Dojan komt niet uit een warm Belgisch nest, maar is in god weet welke omstandigheden ingevoerd uit Tsjechie.

Na controle bij onze dierenarts bleek hij helemaal verzwakt. Hij heeft drie weken diarree gehad. We hebben Dojan omringd met de beste zorgen en krachtvoer en genieten nu van een overactieve deugniet, een echte puber. Het is dus in orde gekomen maar wij hebben het raden naar de ouders van Dojan, evt erfelijke aandoeningen, voorgeschiedenis, .. Ook over de leeftijd bleek gelogen, Dojan is minstens een maand jonger dan beweerd wordt in zijn Tsjechische pas.

Deze kennel waar hij vandaan komt biedt zowat alle soorten rassen aan, pure commercie!!! Op het gastenboek van de kennel wordt elke klacht uiteraard angstvallig gemeden.. Het staat vol lofbetuigingen van mensen die tevreden zijn. Maar de ontevreden mensen die opgelicht en bedrogen werden krijgen geen recht van spreken. Logisch, zij zijn er uiteraard enkel en alleen op uit om winst te maken!

Hopelijk is mijn verhaal een inspiratie en waarschuwing om bij zulke kennels weg te blijven! Na betaling weet je pas wat je koopt en je hebt het raden naar de voorgeschiedenis en kweekomstandigheden van je hond.

Menu

Het verhaal van Cetnik

Mijn vriendin en ik hebben enkele maanden geleden een puppy gekocht, een Basset. We waren er heel gelukkig mee tot het hondje plots niet meer at of dronk. Het braakte slijm en langs de andere kant kwam ook hetzelfde er uit. We hebben direct contact opgenomen met het de verkoper en zij zeiden dat we hun vaste dierenarts moesten raadplegen. We hadden alle vertrouwen in hem en lieten hem onze pup onderzoeken. Voedselallergie, zo beweerde hij. Hij gaf ons pillen mee en daarmee moest het beter gaan. Maar de volgende dag was het helemaal niet beter. We brachten het beestje terug, zij gingen hem wat verzorgen. De komende dagen kregen we onze hond niet te zien. Toen ik uit eigen initiatief belde, moest ik horen dat het er slecht uit zag. De dierenarts was er nog bij geweest en had ze meegenomen. Bij de dierenarts was hij even later gestorven, hoorde ik toen ik er alweer zelf voor moest bellen.

Voor ons beiden was het helemaal niet prettig. Mijn vriendin wilde helemaal geen hond meer, maar ik miste echt beweging in huis. Twee weken later kon ik ze toch overhalen. Er was bij mij helaas nog helemaal geen belletje gaan rinkelen. We zagen daar jonge boxerpups en we waren ervan onder de indruk. Omdat onze vorige hond was gestorven op "onverklaarbare" wijze, hadden we het recht om gratis een nieuwe te krijgen. Enkele dagen later kon ik onze eigen boxerpup ophalen. In het begin stond hij nogal mager, "omdat hij met oudere pups in het kotje zat", luidde het. Ik gaf hem goed te eten en hij deed het heel goed. Tot weer drie weken later. Hij begon te braken, at niet meer en had diarree. We wilden dit geen tweede keer meemaken (volgens de verkoper was het ook nog nooit voorgevallen dat er twee pups achter elkaar stierven bij eenzelfde gezin) en we namen alweer contact op met hun vaste dierenarts. Mijn vriendin liet onze boxer onderzoeken, voedselallergie bleek het opnieuw. Mijn vriendin stelde zich vragen en zei dat het onze vorig hond ook overkwam. Plots was het de kattenziekte waaraan de vorige was bezweken en helemaal geen voedselallergie. Ze kreeg alweer pillen mee en het zou weer beter gaan de volgende dag. Maar het beterde er weer niet op. Ik merkte dat het geen zin had en besloot een andere dierenarts op te zoeken. Die vroeg waar we onze pup vandaan hadden, en bij het uitspreken van de verkoper, zag ik aan de trekken van haar gezicht dat dit geen goed teken was. Bleek dat onze hond zeker een maand jonger was dan op zijn officiële papieren. Op het paspoort werd een etiket geplakt met daarop de gegevens. Volgens deze dierenarts door de verkoper zelf erop geplakt met een vroegere datum, ook om de pups vlugger over de grens te krijgen. De boxer was reeds ingeënt tegen kattenziekte, maar uit een bloeddiagnose blijkt nu dat hij wel een acute vorm heeft van kattenziekte. Nu ligt hij aan een infuus en alles kan hem nog overkomen.

Ik had er alle vertrouwen in, maar blijkbaar was dit compleet verkeerd. Eerder viel de federale politie er nog binnen en vonden ze een hoop dierenpaspoorts uit het Oostblok (in die tijd lieten ze nog uitschijnen dat ze gefokt werden in België). Ze werden ook nog voor het gerecht gesleept vanwege deze praktijken, maar ze kwamen er met een boete van af.

Ik hoop dat mijn verhaal bekend wordt gemaakt en alle mensen bewust zijn van deze praktijken.

Menu

Het verhaal van Karla

geachte, vorige week heb ik een puppy gekocht bij een fokker, er is 3 dagen geleden Pravo vastgesteld bij deze pup, ze ligt doodziek te vechten voor haar leven op de spoedafdeling in quarantaine van het dierenziekenhuis te Merelbeke. dit is een zeer besmettelijke hondenziekte (overdraagbaar tussen honden alleen), waarvan het meestal fataal is, de kosten reizen boven de 500 euro, wat krijg ik vergoed van fokker: max. 160 euro als het overleeft, of de aankoopprijs als het sterft. als ik aan mijn portemonee zou denken zou ik kiezen voor de laatste optie. echter kreeg ik het niet over mijn hart haar een spuitje te laten geven, we hebben voor de duurste optie gekozen, de fokker geeft een garantiecertificaat mee waarin staat dat als binnen de 10 dagen vastgesteld wordt dat ze Pravo heeft en daarna binnen de 2 werkdagen een verklaring van de arts opgestuurd wordt, een vergoeding van max. 30% van de aankoopprijs volgt of de volledige aankoopprijs bij overlijden (of een andere pup). dit is dus zeer goed ingedekt want de meeste gaan niet kiezen voor de dood. dit dekt nog geen 5de van de kosten die wij zullen krijgen. schandalig dat een particulier niet mag kweken met zijn vaak zeer goed verzorgde hond, maar een kennel blijkbaar wel zieken honden mag verkopen!!! ik dacht veilig te zijn bij een kennel, een garantie te hebben van gezonde honden die gekweekt zijn naar karakter. achteraf gezien had ik het moeten weten: ik heb NOOIT de mama en papa gezien van onze pup, ze kweken meer dan 2 rassen, het stinkt daar als je op het erf komt, geen enkele uitleg over de verzorging van het beestje, enkel uitleg over het eten dat hij ons deed aankopen, ... hoe meer ik erover nadenk, hoe slechter ze er uit komen, ik wil niet er nog slachtoffers vallen, ik wil niet dat zij nog verder doen met hun kennel, met het verkopen van zieke honden, trouwens ik ben niet de enige die daar al een zieke pup met Pravo gekocht heeft, op het internet moet je maar de naam van de kennel intypen en er komt onmiddelijk nog een klant op die in mei 2009 een pup met Pravo gekocht heeft, ze weten het en doen gewoon verder. dat kan gewoon niet!

Menu

Het verhaal van Jacky

Mijn verhaal breng ik ter ere van 'onze Jacky'

Hij was afkomstig uit één van de nesten jack russels die verbleven in verlaten paardenstallen, kreeg dode duiven om te eten, ze leefden in barre omstandigheden.

Hij was een agressief hondje in momenten, net als een klik in zijn hoofd dat hij van zijn eigen niet wist wat hij gedaan had. Hij kon een hele namiddag rustig zijn en spelen in de tuin of in huis en opeens iemand of iets aanvallen, tijdens de vele wandelingen was hij zeer angstig.

Toch met steeds de nodige aanpassingen en veranderingen te doen in ons huis en rondom ons huis viel het voor ons mee. We raakten wel geïsoleerd, familie en vrienden waren bang en kwamen niet meer, en toch beseften we niet hoe erg het feitelijk wel was, ik praatte het steeds terug goed tot vorige week dat hij ons doodbraaf hondje Belle van 1 jaar (Jack was 3 jaar) zonder reden heeft aangevallen, iets wat hij nog nooit gedaan had, ze kwamen al vanaf dag 1 zo goed overeen..

Hij viel enkel mensen aan, wat zeker niet goed valt te praten maar met de tijd kwam het steeds erger en agressiever, viel alles aan wat hem niet aanstond.

Na 3 jaar hebben wij hem toch moeten laten inslapen. Na de medicatie en gedragscorrectie bleek het niet te helpen. Iedere euro was het hem waard als het hem maar kon verbeteren!

Ons aangevallen hondje, Belle is alsook een Jack russel, zij komt uit een huiselijk gezinnetje die in keuken werd opgebracht tussen de mensen, ze kreeg lekkere brokjes om te eten en hadden een mooi mandje waar ze samen met haar 2 broekes en 1 zusje vertoefde, ze had ook de nodige formaliteiten waaruit bleek dat ze volledig werd opgevolgd qua inentingen en gezondheid door dierenarts. We zagen onmiddellijk dat het niet om het geld te doen was van de baasjes!

Belle is heel lief en zacht van karakter, is nu 1 jaartje. Ze is nu aan het recupereren van de aanval maar komt terug goed op haar plooi.

Wat ik hierbij wil duidelijk maken is dat wij persoonlijk ondervonden hebben wat het verschil is tussen een puppy die huiselijk en liefdevol tussen de mensen is geboren en een puppy geboren en samen met hun mama aan hun lot werden overgelaten! De eerste levensweekjes zijn immers heel belangrijk !

Om je leed en veel verdriet zoals wij hebben te besparen, KOOP nooit honden uit winkels of verlaten boerhof, koop ze niet uit medelijden maar doe er iets aan, meldt dit.

Menu

Het verhaal van Lordje en Lady

Wij hebben in september j.l. 2 cavalier king charles hondjes gehaald in Belgie met een Oostblok paspoort. Lordje het mannetje is daar met kennelhoest vandaan gekomen. Nu is het inmiddels 19 oktober en gestart met de 3e antibioticakuur Dexamethason 0,5 en nog geen vooruitgang! Lordje speelt niet, maar licht de hele dag in zijn mandje. Reageert nu overigens wel wat beter en enthousiaster op zijn opgeving. Wij maken ons dan ook ernstige zorgen.

Lordje is nog bij de DA, er worden straks longfoto's gemaakt. Ook nog van Lady & Lord beide oortjes vol mijt, of het al niet genoeg is. Lady begint overigens ook te hoesten, maar dat wil de DA nog even aankijken.

We hebben onze Lordje net opgehaald en wat we eigenlijk al dachten... hij een heeft longontsteking. Lordje heeft een extra injectie gekregen om wat beter te kunnen ademen. We hoeven ons niet echt zorgen te maken, maar het blijft een hondje met extra aandacht. Zijn middenrif had geen scheurtjes, waar de dierenarts eigenlijk bang voor was. Dus we gaan goed voor hem zorgen en moeten a.s. maandag weer terug. We zijn zo blij en Lady ook!!!

Zojuist Lordje met spoed naar de dierenarts gebracht, hij had het zo benauwd. Er wordt nu met een specialist (Gent België) contact opgenomen om een behandelingsplan op te stellen. Hoogwaarschijnlijk wordt hij opgenomen in een dierenkliniek. Om in eerste instantie te zorgen dat Lordje door beneveling weer wat beter adem kan halen. Ik word dadelijk gebeld hoe we nu verder gaan. Lady begint nu ook te hoesten, dus die gaat ook mee naar de specialist.

En nou liggen onze prullekes in Gent in het ziekenhuis. Voor de duidelijkheid Universiteit van Gent, Faculteit Diergeneeskunde, Subfaculteit Kleine Huisdieren. (Merelbeke) Voor Lordje kan men geen prognose afgeven, dus alleen maar afwachten. Hij heeft nu meteen zuurstof gekregen en zijn eerste medicatie. Bloed geprikt om te onderzoeken welke bacterie of virus de veroorzaker is. Daarna kan gematched worden welke definitieve medicatie hier bij hoort. Voor Lady is er meteen al een beginnende longontsteking geconstateerd. Bij Lady kan men nu vanaf het begin de juiste medicijnen toedienen. Voor Lady werd dan ook een goede prognose afgegeven. Lady had het allemaal eens een beetje aangekeken, toen bij Lordje bloed werd afgenomen. Lady sprong als een duveltje in mijn jas... met een blik van we gaan naar huis! Lordje onderging alles en dacht misschien wel, als ik maar beter word. We hebben wel het gevoel, dat ze in goede handen zijn bij deze mensen. En alles is wat ze nodig hebben, is daar aanwezig! Iedere dag worden we gebeld hoe het met ze is. En wordt het eventuele nieuwe behandelingsplan besproken.

Lordje
Lordje ligt aan het infuus met medicatie en wordt ook beneveld. Hij wil echter niet uit zichzelf eten, maar ze proberen ieder half uur iets naar binnen te krijgen. Na 3 dagen worden er nieuwe longfoto's gemaakt en kan men zien of er vooruitgang is. De specialist is wel bezorgd om Lordje!

Lady
Van Lady zijn gisteravond nog longfoto's gemaakt en ook zij heeft een zware longontsteking. Ze ligt ook aan het infuus en wordt ook beneveld. Lady eet wel en heeft het ook minder benauwd. Ook van Lady worden er over 3 dagen nieuwe longfoto's gemaakt. Dus eigenlijk weten we niet veel meer en geven de nieuwe longfoto's straks pas uitsluitsel. Mocht het slechter me ze gaan, dan worden we meteen gebeld. Ik ben wel vergeten te vragen of het een bacterie of een virus is, morgen maar doen. De specialist vertelde nog, dat ze steeds geknuffeld worden door de studenten. Geeft een goed gevoel, maar ik mis ze zo.

Vanmorgen om half 12 is Lordje overleden!!
Lordje kreeg het vanmorgen heel benauwd en er werd zuurstof toegediend. In eerste instantie hielp het, maar na enkele seconden viel hij terug. De artsen hebben meteen een inciesie geplaatst om lucht voor hem te krijgen. Helaas, de pus kwam uit zijn keeltje en hij sloot zijn oogjes. Met alle dank aan de artsen en studenten, die net zo begaan waren met Lordje als wij allemaal. Ik denk dat zijn taak op deze wereld is geweest om handelaren aan te gaan pakken!!! We zijn zó verdrietig, maar óók zo boos op broodfokkers. We gaan er dus ook alles aan doen om deze malefide handelaren de nek om te draaien. Wie steunt ons???

Zaterdag, 24 oktober 2008
Lady eet en drinkt goed en is stabiel!!! Maar nog steeds geeft de specialist geen goede prognose af. Ze zei zelfs... het blijft een dubbeltje op zijn kant. Maandag worden er nieuwe foto's gemaakt. Dit weekend worden we niet gebeld, alleen als er iets bijzonders mocht zijn. Ik verstop gewoon mijn telefoon! Bijft dus spannend.

Maandag 27 oktober
Het telefoontje uit Gent...
Vanmorgen zijn er controle foto's van Lady haar longetjes gemaakt en de longontsteking is alleen maar uitgebreid. Ze gaan nu onder narcose een lavage (spoeling) in haar longetjes doen. Spoelen gaat met een water/zoutoplossing en wordt meteen weer afgezogen. Het afgezogen vocht gaat naar het lab voor onderzoek.
Op deze manier kan exact worden vastgesteld welke bacterie de veroorzaker is en kan de juiste medicatie worden gegeven. De kweek duurt echter twee dagen. Maar...
Lady is zo klein en fragiel, dat de arts hoopt dat zij dit onderzoek zal overleven. Niets doen, betekent echter ook het einde van haar leventje. We hebben dus maar gekozen voor het minst slechte! Ik heb het koud en ben helemaal misselijk van de spanning. King troost me en ligt aan mijn voeten!

Menu

Het verhaal van Diddel

Ik ben wat je zou kunnen noemen een "schrikhond", niet dat ik zou bijten hoor, zelfs dat durf ik niet. En toch zit ik goed in mijn vel, thuis dan want buitenkomen....nee, dat is naar mijn idee te gevaarlijk. Ik voel me goed als ik honden, veel honden en mijn ma rond me heb. En dat komt allemaal door mijn verleden.

Ik ben geboren in een donker hol, "een kelder" wat ze in mensentaal noemen. Mijn zussen, tantes, nichten, nonkels, broers,.. allemaal leefden we in die kelder. Er werd van ons verwacht dat we zo rap en zoveel mogelijk zwanger werden, want we waren allemaal witte Bouviers of wat er kan voor doorgaan en dat lag goed in de markt. Ik groeide op en wist niet beter. Tot op de dag dat de man die ons "bezat", met zijn donkere zware laarzen naar beneden kwam en mij naar boven sleurde. Ik wist niet wat er gebeurde. Alles was vreemd voor mij en ik beleefde de schrik van mijn leven. Zeker toen hij me in een ijzeren ding met wielen sleurde. Volledig over mijn toeren was ik toen dit ding zich ook nog in beweging zette. Ik kwam wat tot rust toen dit ding op een plek stil hield waar ik luid geblaf hoorde. Ik dacht, zo erg kan het niet zijn want ik ga gewoon weer een kelder binnen en het leven gaat gewoon door. Ik blokkeerde dan ook volledig toen ik uit dat ding werd gesleurd, een stuk touw om kreeg en mee getrokken werd in een lokaal waar mensen waren. Ik merkte dat het opeens stil werd en iedereen mij aanstaarde. Ik hoorde duidelijk mijn baas roepen terwijl hij al weer weg ging "hier, aan deze kan ik niets meer verdienen, je ziet maar wat je met haar doet". De mensen rond me antwoorden hier niet op want het bleek dat ik niet de eerste kweekhond was die hij hier dumpte.

Van de eerste uren herinner ik me niet zoveel want ik was in shock. Later bleek dat ik in een asiel was, dat ik bij de dierenarts op controle was geweest en dat er een meisje zei " Ik heb wel een plaatsje vrij voor dat oude sukkeltje". Sukkeltje....? Moi....? Ik was een 7 jarige, 50 kilo dik, op poten lopend, stinkend tapijt !!! En alle honden die ik had gekend waren ook zo. Waar was het probleem van sukkeltje...dit kenden we niet, voor ons waren we gewoon hond en niets meer. Weer moest ik in een ijzeren ding maar deze keer bleef dat meisje naast me zitten en sprak me lieve woordjes toe waarvan ik niets begreep. Spreken ze in een mensenwereld tegen zoiets als ik...? Ik wist het niet. Ik kreeg de naam Diddel.

Thuis gekomen voelde ik me al ietsje beter want ik had opnieuw vele zussen rond me en ik begreep dan ook niet dat iedereen me aanstaarde toen ik wegvluchtte in de kelder. Ik werd er weer uitgehaald en kwam er ook nooit meer in.

Ik leerde wat een mand is, een knuffel, een aai, een snoepje en ik weet zelfs wat een zetel is! Ik kreeg er één voor mij alleen die ik graag deel met mijn zus de York. Dat meisje is mijn ma geworden en dat, dat vergeet ik nooit. Dat toon ik haar iedere dag opnieuw, al 9 jaar lang, met een likje en een zachte poot. Mijn naam veranderde door de jaren heen in Diddeldom, omdat ik zo braaf ben, iedereen met rust laat en nooit ruzie maak met mijn zussen.

Ja, het gaat goed met mij.....heel goed. Diddeltje, in dit verhaal probeer ik jou trouw en liefde naar mij toe te verwoorden. Je bent een schat, die nooit problemen maakt. je accepteert alles wat ik mee naar huis breng. Je maakt nooit of nooit ruzie. Ik weet, Diddeltje dat het enkel en alleen jou liefde en trouw naar mij toe is die je iedere angst zou doen overwinnen. Vandaar Diddel, dat ik vooral jou zo graag nog een tijdje het leven op een boerderijtje zou willen geven. Ik kon je enkel uit die kelder halen en je een stadsleven bieden. Dat trappen lopen wordt in perioden voor jou zo moeilijk.

Hou nog even vol Diddel want we zoeken, we zoeken nog altijd om een klein boerderijtje.... Mag ik hopen dat het ook nog JOUW boerderijtje mag worden. Het gaat je nog een hele tijd goed, lieve trouwe hond.

Diddel heeft nog het geluk gehad om 3 maanden op het boerderijtje te kunnen wonen. Daar is ze zachtjes heengegaan. Rust nu maar zacht lieve Diddel!

Menu

Het verhaal van Ilse

Wij hebben ons hondje gekocht bij een kennel in Lummen. Het was een pomeriaan van 8 weken. Helaas hebben we haar niet lang kunnen houden want na 24u kreeg ze een aanval en zijn we meteen naar de dierenarts gereden. Daar hebben ze haar kunnen reanimeren en hebben ons gezegd dat het een terugval was van suiker. Maar na 3 dagen hebben we ze moeten laten inslapen. We zijn terug naar de kennel geweest en hebben een nieuw hondje mogen kiezen, dat we daar 2 weken mochten laten omdat we op vakantie vertrokken. En geruster zouden zijn omdat het dan 2 weken ouder zou zijn. Dit hondje kreeg na 2 dagen dezelfde symptomen en we zijn meteen naar de dierenarts gegaan. Daar is ze 3 dagen later overleden. Ze hadden waarschijnlijk alle 2 de hondenziekte. Hebben nu een hondje uit een andere kennel, is levendig maar komt niet van zijn hoesten af. Komen spijtig genoeg allemaal uit Tsjechie .

Menu

Het verhaal van Dizzy

Wij hebben een pup gekocht bij een mevrouw waarvan we pas later ontdekten dat zij via een bedrijf werkt. We kregen onze pup op woensdag en op zondag kreeg hij diarree en sliep hij de hele dag. Maandag heb ik de dierenarts gebeld en kon ik komen.

Die zei me dat Dizzy longontsteking had. Toen onze dierenarts de naam zag van de dierenarts die de pups geënt heeft kreeg hij meteen kippenvel. Ook kwam hij erachter dat onze pup een spuit heeft gehad met 6 weken die eigenlijk bedoeld is voor een pup van 12 weken. Die spuit kan het immuunsysteem versterken of afbreken. Bij onze pup heeft deze het immuunsysteem afgebroken... Dizzy heeft bij de fokker een longontsteking opgelopen die er bij ons pas echt uitkwam... Dizzy werd bij de dierenarts gehouden. Het ging steeds slechter met hem en we hebben hem na 4 dagen moeten laten inslapen. Dizzy braakte bloed op en moest moeite doen om adem te halen. Wij wouden hem niet langer laten lijden.

Hierna hebben wij contact opgenomen met de fokster en vroegen wij haar om een tegemoetkoming omdat we de pup nog geen week thuis hebben gehad. Hier wou ze niks van horen en we krijgen geen nieuwe pup... Ik kan mijn zoontje van tweenhalf uitleggen waar zijn Dizzy is...

Mensen koop nooit bij een broodfokker want ze zijn heel aardig bij de verkoop maar zodra er iets mis is dan laten ze hond en eigenaar stikken!!! Maakt niet uit wat er met de pup is als ze maar verkopen!!!

Menu

Het verhaal van Flo

Hello,

Mag ik me even voorstellen ? Ik ben Flo, een St Bernardteef. Die naam heb ik onlangs gekregen van mijn baasje, want ik had helemaal geen naam...

Bijna vier jaar lang zat ik opgesloten in een hok, ik had weinig daglicht en moest pups werpen, véél pups. Samen met enkele andere afdankertjes uit een kwekerij, werd ik in een asiel gedumpt. Dat was op zich al een geluk, want we hadden in de kwekerij evenveel kans op euthanasie. Daar lag ik dan, van het ene donkere hok naar een iets beter hok.

Mijn oren waren ontstoken en deden pijn. Mijn poep lag een beetje open, mijn tepels waren gekwetst van over de grond te schuren, mijn billen zaten vol gedroogd bloed en uitwerpselen. Ik had doorligplekken van in mijn eigen uitwerpselen te liggen.

Gelukkig heb ik daar iemand ontmoet die zich over me ontfermde. Ze heeft me uit dat hok gehaald en een thuis gegeven. Ik ben enkele keren naar de dierenarts moeten gaan. Ik had speciale shampoo met medicatie nodig, want mijn huid was op verschillende plaatsen ontstoken. Ik kreeg antibiotica tegen mijn oorontsteking en ook mijn ogen werden met een speciaal product verzorgd omdat er héél veel aangekoekt vuil rondzat. De dierenarts zei dat ik rauwe knoken moest eten om mijn tanden te poetsen, want die waren geel en bruin. Die knoken zijn heel lekker, ik krijg er nu wekelijks eentje en mijn tanden blinken hagelwit.

Ook moest ik op gewicht komen, ik woog amper 58kg. Een St Bernardteef van 4 jaar moet ongeveer 70kg wegen, zei hij. Omdat ik niet kan blaffen, heeft de dierenarts mijn stembanden nagekeken, ze zijn verlamd. Ik zou zo graag eens goed blaffen, veel lawaai maken. Ik blijf proberen hoor, maar ik besef ook wel dat het me nooit zal lukken.

Ondertussen werd ik ook nog geopereerd omdat ik een baarmoederontsteking had. De operatie is goed gegaan. Ik ben er maar 1 dag ziek van geweest.

Sinds ik een echte thuis heb, is mijn leven helemaal veranderd. Ik heb mijn eigen huis met zetel, matras en stro, en ook mijn eigen koer met vrije toegang tot een tuin. Maar ik mag ook binnen in huis en als ik dan de kans zie dan pik ik eten van de tafel of van het aanrecht.

Ik zie er goed uit en mijn huid is mooi genezen. Mijn vacht blinkt mooi en ik weeg intussen al 73kg. Ik heb de wereld al een beetje leren kennen. In het begin moest ik niets van mannen weten, ik zocht altijd affectie bij vrouwen. Intussen heb ik toch vertrouwen gekregen in mannen, ik laat me gewillig aanhalen en aaien. Baasje leerde me aan de leiband wandelen, ze leerde me 'voet' en 'blijf'. Ze leerde me dat ik geen angst moest hebben van auto's en fietsen. Ik vond het allemaal maar gevaarlijke dingen en was daar echt bang voor. We gaan regelmatig naar de speelweides. Amai, dat is daar een paradijs op aarde. Ik rol graag in het gras en ik hou van rennen en dollen met andere honden. Dansen doe ik ook graag. Baasje probeert om me doggydance aan te leren maar dat is niet zo gemakkelijk. Mijn conditie is nog niet zo goed en na enkele minuten inspanning moet ik echt even gaan liggen. Zoveel beweging ben ik niet gewend, maar er wordt flink aan mijn conditie gewerkt. Ik heb kennisgemaakt met regen, dat kende ik helemaal niet. De eerste keer dat ik regen voelde, ben ik vlug weggekropen in een hoekje, maar mijn baasje heeft me doen inzien dat regen eigenlijk niet gevaarlijk is. Nu gaan we soms lopen en dansen in de regen. Dan hap ik graag naar de druppeltjes. De plassen vermijd ik wel want ik heb niet graag dat mijn voetjes nat worden. Jaja, ik heb het nu getroffen en dat besef ik maar al te goed. Ik ben heel dankbaar en daarom knuffel ik heel veel met mijn baasje.

Menu

Het verhaal van Marco

Eerder dit jaar beslisten we om een pup (cavalier king charles spaniel) in huis te halen. We hadden op internet al wat informatie opgezocht over dit ras en vonden dat dit ras het best bij ons gezin zou passen.

Toen zijn we op zoek gegaan naar fokkers van dit ras en vonden een advertentie van pups in Antwerpen. Het was liefde op het eerste gezicht (de foto op het internet was prachtig).

We konden enkel in het weekend de pups bezoeken waardoor we dachten dat het geen winkel was.

Dus gingen we op zondag kijken. Bleek toch een winkel te zijn en daar sta je dan met dat klein lief pupje in armen. Ik kon er echt niet aan weerstaan. Donderdag avond begon ons hondje te hoesten en kreeg last van erge diarree. Op vrijdag naar de dierenarts die kennelhoest vaststelde en hem daar ook voor behandeld heeft.

Op zondag was er nog altijd geen beterschap, we moesten hem drinken geven door water in z'n muiltje te laten druppelen 's middag de winkel verwittigd en hun wonder dokter zou dit allemaal oplossen.

Maar zondag avond is hij gestorven terwijl onze dierenarts nog alles geprobeert heeft wat hij kon, maar tevergeefs.

De winkel eiste een autopsie, die dan uitwees dat het inderdaad kennelhoest was en beloofde na veel discussies (omdat kennelhoest niet onder de garantie valt) om de helft van het bedrag terug te betalen maar daar wachten we na al die tijd nog steeds op.

Menu

Het verhaal van een Labrador

Ik haalde een labrador uit het asiel. 6 maanden oud, beige en ontzettend lief. Ze had haar oorspronkelijke vaccinatieboekje nog bij en kwam van een gekende veel rassenfokker.

We werden goeie maatjes, de kinderen waren gek op haar en omgekeerd ook. We gingen vaak wandelen, respecteerden de wandeltijd volgens de leeftijd.

Toen ze negen maand werd begon ze vooraan te manken. Dierenarts sprak van mogelijks groeipijnen. Ze bleef manken en de arts besloot van foto’s te nemen. Ze had elleboogdysplasie aan beide voorpootjes. Opereren was een optie, maar daar ze het al in erge mate had en aan beide poten, zou het waarschijnlijk toch terugkomen. Dus besloten we nog enkel korte stukjes te wandelen en pijnstillers te geven.

Toen ze net 1 jaar was begon ze ook achteraan te manken. Weer de dierenarts geraadpleegd. Weer foto’s laten nemen. Heupdysplasie op beide heupen. Pijnstillers en ontstekingsremmer was de enige optie. Ze mocht zwemmen en kleine stukjes wandelen. Jonge hond, zo gek als een achterdeur en dat moet je dan kalm houden voor de rest van haar dagen. Ze kreeg dagelijks pijnstillers en zo nu en dan moest de dosis worden aangepast of werd er veranderd van merk als er iets nieuws en beters op de markt kwam.

Toen ze net geen 6 was, kon het niet meer. Ik liet ze telkens buiten met een riem onder haar buik omdat ze zichzelf niet meer kon ondersteunen. We moesten ze laten inslapen, deze pijn werd te veel voor haar. Het werd een hartverscheurend afscheid voor gans het gezin en in het bijzonder voor de kinderen die het maar niet begrepen. De afwijkingen waren erfelijk. Dus had zij ze doorgekregen van haar ouders. Dit krijg je dus van ondoordacht fokken enkel voor het geld. Voor ons was het een groot verlies, niet enkel emotioneel maar ook financieel.

Menu

Het verhaal van Bratz

Ik wil je graag vertellen over mijn zus haar jack-russel. Een schat van een beest, maar helaas slachtoffer van broodfokkerij. Mijn zus wou al langer een hond en ze zocht dan ook een erkende fokker. Ze is bratz gaan halen op 8 weken oud allemaal volgens het boekje. maar na een tijdje bij ons, merkten we dat hij nogal wiebelde op zijn benen. Hoe ouder hij werd, hoe erger het werd. Hij is nu bijna 8 maanden oud en hij loopt heel erg zat en raar. Na vele bezoekjes bij de dierenarts en verschillende therapieën, kunnen we niets meer voor bratz doen. Hij is een gelukkige jack-russel, omringd door vele speelkameraadjes, maar heel oud zal hij nooit worden. Zijn toestand zal verergeren en uiteindelijk zal hij er aan sterven.

Menu

Het verhaal van een Rottweiler

In maart dit jaar waren we op zoek naar een Rottweiler. In het begin hebben we gesukkeld met blaas- en darmproblemen. Maar hoe langer hoe meer onze hond ouder werd vertoonde hij probleemgedrag. Dit vonden we echter bizar, want we gingen met hem naar de hondenschool, we hadden boeken gekocht over opvoeding van een hond, boeken gekocht van bepaalde gedragstherapeuten, ...

Wat ik onder probleemgedrag versta is: grollen naar de baasjes, de kat aanvallen (wat hij in het begin niet deed) en dit ging echter van kwaad naar erger. Hij begon mijn man aan te vallen, en recent heeft hij mijn man tot bloedens gebeten.

We hebben eerst nog gezocht naar mensen die hun rottweiler of een ander ras bij dezelfde winkel hadden gekocht en we kwamen op iemand uit die een rottweiler had uit hetzelfde nest en ja... met dezelfde problemen. Wat die persoon mij aanraadde was dat ik hem het best kon laten inslapen, wat bij mijn enorm veel pijn doet in mijn hart en mij een enorm schuldgevoel geeft.

Wat mij nu vooral kwaad maakt is, dat mensen zoals deze hondenfokker mensen en honden bedriegen. Tegen ons hadden ze gezegd dat ze niet aan overkweek doen en dat de moeder enkel 1 nestje per jaar heeft. Wat dus helemaal niet het geval is. Het is gewoon pure dierenmishandeling en ik ben zo dom geweest om die kweker te geloven...

Menu

Het verhaal van een lieve engelse bulldog

Anderhalf jaar geleden kreeg ik het verzoek van een asiel om opvang te bieden aan een engelse bulldog die pas was binnengebracht. Het dier had vooral zorgen nodig aan haar ogen die ernstig ontstoken waren. Of ik het teefje een paar weken kon bijhouden en verzorgen?

Wat ik te zien kreeg toen ik deze hond ging ophalen was onbeschrijflijk: een totaal uitgemergeld lichaam, kromgegroeide poten door arthrose en ontkalking, ogen die door een verwaarloosde infectie waren gaan etteren met blindheid als gevolg.
Het zou een lang verhaal zijn om alles te vertellen maar in het kort: we beslisten deze hond te houden. Het bleek al snel duidelijk: dit was een afgedankte fokteef die zo maar op straat gezet was. Gelukkig dat er mensen bereid waren haar naar het asiel te brengen waar ze liefdevol werd opgevangen.

Wat volgde was een lange weg. Ik ben met deze hond naar heel wat dokters geweest, ik ben een beetje de tel kwijtgeraakt. Voor haar poten konden we niets meer doen, alleen pijnstillers. Haar ogen worden nog steeds verzorgd, negen maal per dag druppels en zalf in de hoop dat ze ooit nog iets zal kunnen zien. Ze heeft allergieën en ooronstekingen. Bovendien begon ze in de lente van 2007 kaal te worden. Na veel zoekwerk en wat geklungel van "specialisten" bleek uit tests dat ze cysten op eierstokken en baarmoeder had die voor een ernstige hormonale stoornis zorgden. Er werd mij verteld dat aan fokteven ook nog hormonen worden toegediend om de "productie" te verhogen. Na een operatie kwam de vacht terug en bloedingen en onregelmatige menstruatie bleven uit.

Deze lieve hond kunnen we maar op één manier gelukkig maken: eten. Ze is zo uitgehongerd geweest dat ze getraumatiseerd is en heel gefixeerd op eten. Ze krijgt homeopathische middelen tegen depressie omdat ze teveel in zichzelf gekeerd was en weinig reageerde op stimuli uit haar omgeving.
Ze heeft een zacht kussen waar ze de hele dag op rust maar we kunnen haar geen wandelingen geven, ze kan met moeite een kort stukje stappen om haar behoefte te doen. Verder vriendschap, zachte woorden, een knuffel. Ze is oud en bij de gedachte wat deze hond heeft meegemaakt stel ik me telkens de vraag: welke monsters doen een dier zoiets aan???

Menu

Het verhaal van Kelly

Mijn partner en ik hebben halsoverkop en dronken een hond gekocht bij een broodfokker.
We wilden wel een hond maar we zouden het nog even uitstellen omdat het nog niet het juiste moment was. Nu de hond is nog steeds bij ons en zal ook bij ons blijven tot ze sterft, en ze zal de beste zorgen hebben!
En of ze die zorgen nog niet nodig gehad heeft! 2 dagen na aankoop van ons hondje zaten we bij de dierenarts, 2 dagen daarna terug, we vreesden voor haar leven! Ze is toen 4 dagen bij de dierenarts geweest en mocht na die 4 dagen, iets beter terug naar huis, 2 dagen later zaten we terug bij de dierenarts. Telkens vreesden we voor haar leven. Nu gaat het iets beter maar nog steeds houden we ons hart vast voor haar. Ondertussen zitten we aan ongeveer 400 euro dierarts kosten.

Dus kort samengevat, mijn partner en ik hebben dronken een zieke hond gekocht voor veel te veel geld bij zo een broodfokkers, niet alleen zetten ze de mensen af!!! Ook is ons hondje erg ziek. En ze had maar beperkte inentingen gehad.

Ik heb de afgelopen dagen opgezocht, als ik bij een erkende fokker dezelfde hond met stamboom zou gekocht hebben zou ik minder geld kwijt zijn geweest!
Ik raad dan ook IEDEREEN aan NOOIT of te NOOIT bij een broodfokker te kopen!

Menu

Het verhaal van India

Mijn eerste eigen hond was weggelopen en onvindbaar. Na een paar maanden gaven we de hoop op om haar ooit nog terug te vinden, maar we misten een hondje in huis. We besloten toen om een pupje in huis te halen, liefst een American Staffordshire Terrier, net zoals onze eerste hond. Jammer genoeg kwamen we bij één van de vele broodfokkers terecht. We hadden eerst gebeld om te vragen of ze nog Amstaffjes hadden, ja dat hadden ze, nog een teefje en een reutje. Mijn keuze was rap gemaakt, ik wou het teefje. We zeiden hun dat we de dag daarop om haar gingen komen. Dan was het zover, we gingen haar gaan ophalen. Na enkele uurtjes rijden kwamen we toe, we werden meegenomen naar een schuur achteraan, de deur wijdopen ( het was maart!) , we zagen enkele grote plastieken bakken, sommigen met een rode lamp erboven. Allemaal zonder moeder. Nog voor we iets konden zeggen stak de man een klein teefje in mijn handen, ik bekeek haar even en ze zag er goed uit, ze was niet meteen de wildste pup uit de doos, maar ze was zo lief. We besloten haar mee te nemen, we tekenden een papier waarbij we garantie kregen en waarin stond dat de hond duidelijk geen zichtbare ziektes had.

India, zo besloten we haar te noemen toen we naar huis reden. India was rustig in de auto, op een paar braakjes na. Ook toen we thuiskwamen was ze heel rustig, “ah ja een puppy slaapt heel veel” zeiden we. Die avond at ze maar een heel klein beetje en sliep heel de nacht door. ‘Zal wel door de veranderingen zijn’ dachten we. Maar toen we de ochtend daarop wakker kwamen zagen we dat er iets niet in orde was met haar. Haar neusje was helemaal besmeurd met opgedroogd donkergeel slijm en ook haar oogjes plakten toe door deze smurrie. Eten wou ze niet doen, drinken gelukkig wel nog. We belden naar die broodfokker en die zei dat het niets ergs kon zijn, dat het van de stress kwam. We moesten haar maar wat yoghurt geven.

De 2 dagen daarop werd het gewoon erger en erger met India, we zijn toen naar onze eigen dierenarts gegaan, die vertelde ons dat India een zware kennelhoest had en gaf haar hiervoor een prikje. Het ging de rest van die dag en de dag daarop tamelijk goed met India, ze at; maar wel enkel americain en yoghurt. Dan kreeg ze er een verschrikkelijke droge hoest bovenop, het was iedere keer net alsof ze stikte. Eten deed ze toen helemaal niet meer, drinken moesten we erin duwen. We gingen naar een nieuwe dierenarts, die zei dat India uitgedroogd was en de hondenziekte had. We kregen een spuitje en een soort papje mee en pilletjes, elke dag 3 pilletjes en omdat ze niet at moesten we met het spuitje die pap in haar mondje doen. Verschrikkelijke momenten, je puppy van 7 weken voor je ogen langzaam zien doodgaan en zelf niks kunnen eraan doen omdat één of andere persoon besloot dat puppy’s geld moeten opbrengen.

Na enkele dagen was het nog slechter met India, ze at niets meer, ze dronk niet, ze kon zelf niet meer op haar pootjes staan en alles plakte toe door die gele slijm, ze kon amper nog ademen. Ze had met heel veel moeite nog de kracht om haar kopje omhoog te heffen. We belden die broodfokker weer op en vertelde hoe het was met haar, het antwoord was verschrikkelijk…. ‘als ze sterft mag je nog om een andere puppy komen hoor’. Wij wilden geen andere puppy, wij wilden ons India !!! Het kleine zielige puppietje waar we nu al een week voor aan het vechten waren ! We zijn toen op aanraden van vrienden naar een nieuwe dierenarts gegaan, het eerste wat hij zei als hij ons zag met dat mini hondje dat ooit een stoere Americain Stafford moest komen, kwam aan als een mes in ons hart ‘ik denk niet dat dit hondje het zal redden’. Ze was helemaal uitgedroogd, graatmager, uitgeput…. Hij gaf haar nog een prikje in de hoop dat het nog iets zou doen, zijn conclusie was dat ze een heel zware kennelhoest had samen met hepatitis. Hij ging proberen om India zo rap mogelijk nog in het dierenziekenhuis te laten opnemen.

De dag daarop belde hij ons met het nieuws dat ze India verwachtte in het ziekenhuis. India in een dekentje gewikkeld en de auto in die wij van een vriend konden lenen, zowel ik als mijn vriend aan het wenen omdat dit het laatste moment samen kon zijn. In het ziekhuisje werd ze onderzocht en vervolgens aan een baxter gelegd. Doordat het heel ver rijden was en wij geen eigen auto hadden, hebben we haar slechts 1 keer kunnen bezoeken.

Na een week daar kregen we een telefoontje, we mochten ons India gaan ophalen !! Ze was terug ! Ze mocht weer naar huis, het kleine meisje had het gehaald. Tranen van vreugde en een kwispelend staartje toen we elkaar terugzagen! Ze was nog steeds een klein hondje, ze at nog niet zo supergoed maar ze was genezen, wel de komende 2 weken nog niet in contact laten komen met andere honden en niet teveel belasten zowel fysiek als mentaal niet. Dus van socialiseren kwam er ook de volgende weken niet veel in huis.

India is nu bijna 3 jaar, ze heeft nog steeds problemen met eten, soms kijkt ze nog eens scheel, ze valt uit naar andere honden en heeft een enorme schrik voor alles wat plots beweegt of luide geluiden. En op de kop toe is ze helemaal geen Americain Staffordshire Terrier ! Er zit een heel klein beetje in maar ze is overduidelijk een kruising!

Bij ons is het nog goed afgelopen met ons broodfokpupje maar voor hetzelfde geld was ze hier al lang niet meer. En ons ‘goedkoop’ pupje heeft ons uiteindelijk meer gekost aan dierenartsen en medicijnen dan dat we voor haar hebben betaald..

Menu

Het verhaal van Orion

December 2007 hielden wij onze tweedde Golden Retriever. Iets meer dan een maand geleden ging ik met hem naar de dierenarts nadat hij een weekendje mankte. Hij liep altijd al met een serieuse zwier in zijn achterpoten maar aangezien hij héél groot is veronderstelden we dat hij wat last had van een te snelle groei. Onze dierenarts stelde echter vast dat hij zeer ernstige heupdysplasie heeft.

Van onze dierenarts waren we echter niet tevreden aangezien zijn enige oplossing was hem in te slapen. Orion heeft een héél gelukkig leven dat zie je gewoon en hij heeft zeker geen pijn. We gingen te rade bij een andere dierenarts en specialisten in die zaken. Het verdikt was dat hij geen kandidaat meer was voor een bekkenkanteling en aangezien hij niet echt last heeft kon een excisie nog wachten.

Inmiddels vonden we 2 dierenkinés, één in Melsele, een andere in Genk die hem samen behandelen om zijn spieren te versterken met resultaat. Ik contacteerde onlangs ook de fokker op aanraden van de kinés voor een terugbetaling van de aankoopprijs. Hun reactie is echter dat als we Orion houden, ze enkel de helft terugbetalen, indien we hem terugbrengen krijgen we een nieuwe of betalen ze alles terug.

Menu

Uw ervaring delen

Heb je zelf ervaring met broodfokkers? Laat het ons weten.
We behandelen deze met de nodige discretie. Persoonlijke gegevens worden niet doorgegeven aan derden, tenzij met jouw expliciete toestemming.

Uw email	(wordt niet weergegeven)
Naam	(uw naam of die van het dier)
Uw verhaal
afbeeldingen
opmerkingen (Hier kunt u volledig optioneel opmerkingen kwijt naar het beheer van de website. Bij evaluatie van uw verhaal nemen we deze in acht. Bij de publicatie zullen deze niet verschijnen.)

Elk verhaal wordt pas na controle gepubliceerd. Het kan dus even duren voor dit effectief op de website verschijnt.