F.A.Q. (Frequently Asked Questions)

Wat is een broodfokker?
Waaraan herkent u een broodfokker?
Waaraan herkent u een goede fokker?
Een broodfokker heeft toch veel rassen te koop? Dan heeft hij er toch wel verstand van?
Waar moet ik dan wel een hond kopen? De meeste pups van een goede fokker zijn zo duur!
Waarom moet ik de ouderdieren zien?
Bij broodfokker X zien de pups er gezond uit en staan onder dierenartsencontrole. Waarom het toch niet doen?
Wat is socialisatie van een pup en waarom is het zo belangrijk?
Waarom eisen jullie een beperking van het aantal honden waarmee een fokker kan fokken?
Waarom eisen jullie een beperking van het aantal honden dat men mag inzetten voor de fok?
Wat voor een garantie moet ik krijgen bij aankoop van een hond?

Nog vragen? Aarzel niet om ons te contacteren.

Allereerst echter enkele tips:

Ga eens langs bij het asiel of kijk eens op de site www.dierenasiels.com, misschien vind je daar wel de hond van je dromen!

Goede fokkers van honden vind je via de rasvereniging van het gewenste ras: contactgegevens van rasverenigingen kan je vinden op de volgende site van de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus. (Let bij een bezoek aan een fokker wel steeds op de punten vermeld in punt 3, want ook bij de zogenaamde 'goede' fokkers kan er veel kaf tussen het koren zitten). Bezoek dus eerst verschillende fokkers, stel uitvoerig vragen en beslis pas dan om bij die bepaalde fokker een pup te gaan halen.

1. Wat is een broodfokker?

Wij definiëren een broodfokker als een persoon die honden (of andere dieren) fokt met als voornaamste/enig doel geld verdienen. Dit geldgewin gaat maar al te vaak ten koste van enig respect voor de diersoort, de ouderdieren of zelfs de koper.

2. Waaraan herken je een broodfokker?

Een malafide fokker fokt honden op grote schaal en heeft bijgevolg meerdere nestjes tegelijk zitten.
Honden bij een malafide fokker worden niet grootgebracht in een huiselijke/sociale omgeving, maar eerder in een stal of donker hok.
De fokteven van broodfokkers worden wanneer ze te oud zijn om nog pups te ‘produceren’ geliquideerd of in het beste geval in een asiel geplaatst .
Een broodfokker vraagt u niet uit over de reden waarom u de pup wilt en wat u ermee gaat doen in de toekomst. Voor hem telt enkel verkopen.
Een broodfokker laat pups te vroeg naar de eigenaren gaan (6 weken is bijvoorbeeld veel te vroeg – 8 weken is ideaal).
!! Let op!!! Een mooi verzorgde website en nette winkels zeggen niet alles ! Ze verdoezelen enkel het leed en de importhandel die erachter schuilt.
Vaak geven broodfokkers een garantiepapier mee maar vergeten te zeggen waaraan allemaal moet voldaan worden.
Wat de laatste tijd opvalt is dat je de papieren pas krijgt na aankoop. Om dan te constateren dat je een importprodukt hebt gekocht.

3. Waaraan herken je een goede fokker?

Fokt geen nest voordat hij voldoende geschikte toekomstige eigenaars heeft.
Zorgt dat de pups een eerste socialisatie in de nest gekend hebben, samen met de moeder.
Stelt heel veel vragen aan kandidaat-kopers over wat ze met hun hond van plan zijn: huisvesting, opvoeding, eventuele training of hondensport.
Staat ook na de verkoop klaar met raad en daad.
Is, als er probleempjes zijn, zowel op medisch gebied (als gevolg van de fok) als op vlak van gedrag, bereid te helpen.
Werkt met een degelijk koopcontract (het kopijblad met 1j garantie van bij de broodfokker geldt meestal niet).
Kan u aan de telefoon de geboortedatum, het aantal teven en reuen,en hoeveel pups er zijn meedelen.
Laat niet alleen de toekomstige koper vragen stellen maar stelt er zelf ook minstens evenveel, ook aan de telefoon.
Laat de pups pas vanaf 7 a 8 weken naar de eigenaar gaan.
Stuurt binnen de 6 maanden de stamboompapieren, indien gewenst, naar u thuis toe.

4. Een broodfokker heeft toch veel rassen te koop? Dan heeft hij er toch wel verstand van?

Integendeel. Het is onmogelijk om van alle rassen voldoende verstand te hebben. Elk ras heeft specifieke eigenschappen waarvan men voldoende verregaande kennis moet hebben om op een goede manier nakomelingen te kunnen fokken en opvoeden. Dit is onmogelijk als je fokt met een twintigtal rassen tegelijk. Een goede fokker verdiept zich in alle aspecten van een bepaald ras. Een goede fokker weet ook welke mogelijke ziektes er typisch zijn voor een bepaald ras, en doet al het mogelijke om zijn pups hiervan te vrijwaren. Zo gaat hij soms maandenlang op zoek naar een juiste reu om bij zijn teef te passen. Een goede fokker heeft ook voldoende kennis van genetica en weet welke genetische aandoeningen er bij de voorouders van zijn pups waren. Een goede fokker kan je ook al een idee geven wat voor een karakter je pup zal hebben wanneer hij groter wordt. Een goede fokker zal zich niet inhouden om te weigeren jou een pup te verkopen indien hij denkt dat je niet de juiste eigenaar bent voor een bepaald ras. Of hij zal je proberen te overtuigen om eerst nog eens goed na te denken. Een broodfokker doet dit niet, een broodfokker wil zoveel mogelijk verkopen.

5. Waar moet ik dan wel een hond kopen? De meeste pups van een goede fokker zijn zo duur!

Het is een fabeltje dat broodfokpups per definitie goedkoper zouden zijn. Bij broodfokkers vind je hondjes van 120 Euro tot 1200 Euro en meer, afhankelijk van het ras, de leeftijd en soms ook het geslacht. Bovendien mag je niet vergeten dat vele broodfokhondjes niet in optimale gezondheid zijn door onzorgvuldig fokken, zonder de nodige kennis van genetica en gedragsleer. Het verschil dat je dan uitspaart bij de aankoop, geef je uiteindelijk vaak dubbel en dik terug uit aan dierenartskosten. Honden kosten trouwens gedurende hun ganse leven veel geld: vaccinaties, kwaliteitsvoeding en hondenschool lopen al gauw op. Als je de uitgaven over het ganse leven van de hond bekijkt is de kost van aankoop echt verwaarloosbaar.

6. Waarom moet ik de ouderdieren van mijn pup zien?

Broodfokkers nemen het vaak niet zo nauw met welke ouders bij welke pup horen. Ze gooien vaak verschillende nestjes samen en laten de hondjes dan onder één koppel ouders registreren. Zo kunnen ze kwaaltjes van de echte ouders verdoezelen. Je komt dus nooit te weten of de ouders van je pupje aan heupdysplasie lijden, of ze rustig of agressief waren... iets wat kan doorgegeven worden aan de pups. Bovendien kunnen de ouders van de pup broer en zus zijn, of vader en dochter, dat komt u nooit te weten aangezien er geen officiële papieren zijn. Dit leidt heel vaak tot pups met zware erfelijke aandoeningen, die meestal pas op latere leeftijd opduiken.

7. Bij broodfokker X zien de pups er gezond uit en staan onder dierenartsencontrole. Waarom het toch niet doen?

Zelfs al zien de puppies er gezond uit denk dan even aan de teefjes die moeten meedraaien in de broodfok. De moederhond leeft veelal in een hel maar dat krijg je als koper niet te zien. Stel je voor: nooit eens uitgelaten worden, geen spelletjes of speeltjes, 24u op 24u in een donker hok (verlichting kost teveel geld). Teven die niet voldoende pups meer ter wereld brengen worden gedumpt, met de hamer de kop ingeslagen, of in het beste geval naar het asiel gebracht. Aan fokteven wordt weinig aandacht besteed, ze mogen niet veel kosten met zich meebrengen (verzorging en voeding bijvoorbeeld) maar moeten vooral veel opbrengen. Dit gaat dan ten koste van hun mentaal en fysiek welzijn, want daar wordt op bespaard.
Zelfs al zien de puppies er gezond uit denk dan even aan de teefjes die moeten meedraaien in de broodfok. De moederhond leeft veelal in een hel maar dat krijg je als koper niet te zien. Stel je voor: nooit eens uitgelaten worden, geen spelletjes of speeltjes, nooit eens rennen in de tuin en nooit gaan wandelen. 24u op 24u in een donker hok (verlichting kost teveel geld). De meeste fokteven bij een broodfokker worden elke loopsheid (2x per jaar) gedekt, omdat de investering rendabel zou zijn. Teven die niet voldoende pups meer ter wereld brengen worden gedumpt, met de hamer de kop ingeslagen, of in het beste geval naar het asiel gebracht. Aan fokteven wordt weinig aandacht besteed, ze mogen niet veel kosten met zich meebrengen (verzorging en voeding bijvoorbeeld) maar moeten vooral veel opbrengen. Dit gaat dan ten koste van hun mentaal en fysiek welzijn, want daar wordt op bespaard.
Het is niet omdat de pup er gezond uitziet dat hij dit zijn hele leven zal blijven. De meeste erfelijke ziektes duiken vaak op op latere leeftijd. Aangezien er onzorgvuldig wordt gefokt zonder de nodige raskennis en kennis van genetica, is de kans groot dat de pups later aandoeningen ontwikkelen, met hoge dierenartskosten tot gevolg.
Omdat er in de voorraadruimtes van deze verkopers voortdurend dieren aanwezig zijn van verschillende oorsprong, is er nooit de mogelijkheid om de omgeving degelijk te steriliseren. Verscheidene ziektes worden dan ook gewoon van pup tot pup doorgegeven. Zolang het geen levensbedreigende zaken zijn, zal de verkoper er niet echt de noodzaak van inzien om meer te doen dan de zaak te verdoezelen voor de kopers.
De pups zitten achter glas en hebben geen contact met dagelijkse handelingen zoals de stofzuiger, deuren die dichtslaan, televisie,.. Een gezond uitziend broodfokpupje is dus vaak helemaal niet goed gesocialiseerd. Zie punt 8 voor de belangen van socialisatie.
Door een broodfokpup te kopen houd je deze ellende in stand. Zolang mensen die zielige pups in de winkels blijven kopen blijft het voor de handelaars interessant om nieuwe pups te fokken en aan te voeren. En zo blijven deze wanpraktijken doorgaan. Een daling van de vraag naar deze pups, doet ook de "productie" verminderen.
Sommige honden zijn chronisch onzindelijk. Dit kan veroorzaakt zijn door de fokker die zijn pups in een te kleine omgeving heeft laten opgroeien. Een tweede mogelijke oorzaak is als de pup te lang wordt opgesloten in bijvoorbeeld een bench en hierdoor verplicht is in zijn eigen bed te poepen. Het natuurlijke proces van zindelijk worden wordt daardoor geblokkeerd. Je herkent dit probleem als de hond echt overal tegenaan plast of op poept. bron: http://members.chello.nl/~fam.dekok/onzindelijk.html

8. Wat is socialisatie van een pup en waarom is het zo belangrijk?

Socialisatie van een pup betekent hem kennis laten maken met allerlei dingen die hij in zijn latere leven zal tegenkomen: mensen, kinderen, de auto, stofzuiger, iemand die de deur hard dichtslaat, stoelen die verschoven worden, honden en andere dieren... noem maar op. Dit moet reeds gebeuren voor het hondje naar zijn nieuwe eigenaar gaat anders is het vaak al te laat. Een pup die de wereld niet heeft leren kennen op jonge leeftijd (tot 12 weken) kan hieraan verschillende problemen overhouden: angst voor ieder geluidje, voor honden, mensen en kinderen. Deze angsten kunnen verregaande gevolgen hebben :

Angst kan omslaan in agressie. Honden die bijvoorbeeld nooit met kinderen hebben leren omgaan, kunnen op een dag het spelende kindje van de buren aanvallen. Maakt niet uit of dit een labrador of een rottweiler is.
Honden die niet van jongsaf geleerd hebben om om te gaan met soortgenoten, kunnen op latere leeftijd agressief reageren wanneer ze een andere hond tegenkomen. Dit kan gebeuren tijdens een dagelijkse wandeling op straat. Als uw hond een andere hond aanvalt, zijn dat weer een pak dierenartskosten voor uw rekening.
Honden die niet als pup gewend zijn gemaakt aan autoritjes kunnen van elk autoritje een hel maken door onophoudelijk te blaffen of voortdurend over te geven.
In het ergste geval kan een angstige hond mensen of kinderen aanvallen omdat ze niet weten hoe ze in bepaalde situatie moeten reageren omdat ze die situaties als pup niet zijn tegengekomen.
Een slecht gesocialiseerde pup kan je nog steeds opvoeden tot een lieve huisgenoot, maar dit kost zeer veel energie en tijd, je zal je hele leven alert moet blijven op overwachte reacties van een hond.

9. Waarom eisen jullie een beperking van het aantal rassen waarmee een fokker kan fokken?

Hiermee willen we niet zeggen dat bepaalde rassen niet meer gefokt zouden mogen worden, maar wel dat een fokker zich slechts mag toeleggen op een of een paar verschillende (verwante) rassen.

Wij zijn ervan overtuigd dat een fokker die 10 verschillende rassen fokt (of zoals bij de meeste broodfokkers nog veel meer) niet genoeg ervaring kan hebben met de specifieke eigenschappen van elk ras afzonderlijk en de pups niet bij de juiste mensen kan plaatsen. Als er met te veel honden tegelijk gefokt wordt, kom je tijd te kort om ze allemaal een goed leven te kunnen geven en om op een degelijke manier (reeds van in het nest!) met de opvoeding en socialisatie van de pups te beginnen.

Vergeet niet dat de eerste 12 weken in het leven van een pup van cruciaal belang zijn voor zijn karaktervorming en verder gedrag. Een goede start is dus van uitermate groot belang.

10. Waarom eisen jullie een beperking van het aantal honden dat men mag inzetten voor de fok?

Wij vinden dat elke hond voldoende aandacht verdient van zijn baas. Als je 60 honden (fokteefjes) hebt kan je volgens ons deze dieren (zowel pups als moederhonden) niet de aandacht geven die ze nodig hebben.
Er moet met de ouderhonden gewandeld en gespeeld worden, de vacht moet onderhouden worden en de pups moeten een degelijke socialisatie krijgen. Dit is onmogelijk als je tientallen honden tegelijk hebt zitten.

11. Wat voor een garantie moet ik krijgen bij aankoop van een hond?

1 SEPTEMBER 2004 - Wet betreffende de bescherming van de consumenten bij verkoop van consumptiegoederen Je koopt een huisdier in goed vertrouwen en er gaat iets mis. Waar vroeger de consument enkel beschermd werd tegen sterfte door een paar infectieuze ziekten en voor de rest zijn toevlucht moest nemen tot 'verborgen gebreken', is dit in de nieuwe wetgeving heel wat uitgebreider geworden. Voortaan geldt de bescherming ook tegen alles wat afwijkt van wat hij redelijkerwijs had mogen verwachten of uitdrukkelijk is overeengekomen. Misschien een tip om deze wetgeving mee te geven aan wie vóór de aankoop om advies komt vragen of na aankoop in de problemen raakt.

Toepassingsgebied

Deze wet brengt de beginselen ten uitvoer van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen. Let wel, deze wet is slechts van toepassing op overeenkomsten die zijn gesloten na haar inwerkingtreding, en dat was 1 januari 2005! In het Burgerlijk Wetboek wordt het volgende lid ingevoegd: " De verkoper moet aan de koper een zaak leveren die met de overeenkomst in overeenstemming is. " Hiermee wordt duidelijk hoe de vroegere term 'gebrek' geïnterpreteerd dient te worden. Het lijkt sterk op een objectieve aansprakelijkheid, waarbij het de bedoeling is de bewijslast voor de consument tot een minimum te beperken. De bepalingen met betrekking tot de verkopen aan consumenten, zijn van toepassing op de verkopen van consumptiegoederen door een verkoper aan een consument. Voor de toepassing hiervan worden overeenkomsten tot levering van te vervaardigen of voort te brengen consumptiegoederen eveneens als verkoopovereenkomsten beschouwd. Met andere woorden: wanneer een verkoper in zijn publiciteit of in zijn contract aan een dier bepaalde eigenschappen toeschrijft, is hij hierdoor gebonden. Kindvriendelijke honden, goede waakhonden, prima spoorzoekers, honden vrij van heupdysplasie of andere erfelijke kenmerken… men zal het waar moeten maken. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de andere huisdieren. Als bijvoorbeeld een drachtige hond verkocht wordt met de verzekering door de verkoper dat deze binnen vier weken drie jongen zal werpen, zal dat aantal moeten kloppen. Het staat echter niet onomstotelijk vast dat - zeker niet bij een vroeggeboorte bijvoorbeeld - een dood jong zal kunnen terug gevorderd worden op basis van deze wetgeving. De doodsoorzaak van het ene jong kan immers een externe en niet voorzienbare factor geweest zijn. Wanneer echter duidelijk blijkt dat de foetus reeds van in de beginperiode van de dracht moet afgestorven geweest zijn, kan de gegeven waarborg betwist worden. Dit wordt dan beschouwd als een gebrek dat door de professionele verkoper allicht gekend was of minstens had kunnen gekend zijn alvorens met zekerheid een dergelijke verkoop werd afgesloten. De goede trouw kan daar in twijfel getrokken worden. Een leek mag er immers te goeder trouw van uitgaan bij de aankoop van zijn drachtige hond dat de beloofde drie pups levend te voorschijn komen. Wie bijvoorbeeld specifiek een sprekende papegaai wilde kopen en vaststelt dat noch na een half jaar, noch binnen de twee jaar enige zinnige taal uit de vogel is gekomen, kan zich als consument op deze wet steunen wanneer het dier aangekocht werd bij de professionele handelszaak. Er wordt echter niet uitgesloten dat betwisting kan ontstaan of de koper voldoende gecommuniceerd heeft met de vogel.

Definities

Hiervoor wordt verstaan onder:

1° " consument ": iedere natuurlijke persoon die handelt voor doeleinden die geen verband houden met zijn beroepsactiviteit of zijn commerciële activiteit. Het is duidelijk dat een hondenkweker die bij een andere kweker een hond koopt, niet onder deze wet valt, terwijl een particulier die een hondje koopt bij een kweker of handelaar, dit wel doet.
2° " verkoper ": iedere natuurlijke persoon of rechtspersoon die consumptiegoederen verkoopt in het kader van zijn beroepsactiviteit of zijn commerciële activiteit. Ook hier is duidelijk dat het om een commerciële activiteit moet gaan. Een particulier die een hondje schenkt of verkoopt aan een derde is niet verantwoordelijk volgens de criteria van deze wet.
3° " consumptiegoederen ": alle roerende lichamelijke zaken, behalve : - goederen die in uitvoering van een beslag of anderszins gerechtelijk zijn verkocht, - water en gas die niet marktklaar zijn gemaakt in een bepaald volume of in een bepaalde hoeveelheid, - elektriciteit; Onze huisdieren worden dus beschouwd als consumptiegoederen en vallen onder deze wet (zie kadertje).
4° " producent ": de fabrikant van consumptiegoederen, de importeur van consumptiegoederen op het grondgebied van de Europese Gemeenschap of elke andere persoon die zich als producent voordoet door zijn naam, handelsmerk of enig ander onderscheidend teken op de consumptiegoederen aan te brengen; Heel duidelijk is dit artikel: ook een importeur van honden uit het Oostblok is volledig verantwoordelijk en kan dit niet afwenden op iemand anders. Een groothandelaar die honden opkoopt bij verschillende fokkers, en ze op zijn naam te koop aanbiedt, is verantwoordelijk.
5° " garantie ": elke door een verkoper of producent tegenover de consument aangegane verbintenis om de betaalde prijs terug te betalen, of om de consumptiegoederen te vervangen of te herstellen, of om er zich op enigerlei wijze om te bekommeren, indien de goederen niet overeenstemmen met de beschrijving in het garantiebewijs of in de desbetreffende reclame; Deze garantie komt bovenop de wettelijke garantie die wordt geboden in het kader van het KB erkenningsvoorwaarden voor handelszaken en fokkerijen (10 dagen garantie voor bepaalde ziekten).
6° " herstelling ": het consumptiegoed in geval van gebrek aan overeenstemming met de overeenkomst, daarmee in overeenstemming brengen. In welke mate een herstelling uitvoeren bij onze huisdieren mogelijk zal zijn, is onduidelijk. Mogelijk kan een operatieve ingreep bijvoorbeeld wel in aanmerking komen of bijvoorbeeld een training tot een bepaald gebruiksdoel.

Wat bedoelt de wetgever met " De verkoper moet aan de koper een zaak leveren die met de overeenkomst in overeenstemming is. "? Voor de toepassing van deze wetgeving wordt het door de verkoper aan de consument geleverde consumptiegoed geacht slechts in overeenstemming met de overeenkomst te zijn, lees 'aan de rechtmatige verwachting van de consument tegemoet te komen' indien:

1° het in overeenstemming is met de door de verkoper gegeven beschrijving ervan en de eigenschappen bezit van de goederen die de verkoper aan de consument als monster of als model heeft getoond; Bijvoorbeeld wanneer op de website van de verkoper prachtige rashonden te zien zijn, en de aangekochte pup blijkt later een kruising te zijn, is er een duidelijk gebrek aan overeenstemming.
2° het geschikt is voor elk bijzonder door de consument gewenst gebruik dat deze aan de verkoper bij het sluiten van de overeenkomst heeft medegedeeld en dat de verkoper heeft aanvaard; Vandaar dat we aan de toekomstige consument moeten zeggen dat wat hij van de hond verwacht, ook in het contract moet opgenomen worden. Wanneer men een schotvaste jachthond wil, dan moet men dit melden en laten opnemen in het contract, tenzij elders in de publiciteit van de fokker staat dat hij alleen schotvaste jachthonden produceert.
3° het geschikt is voor het gebruik waartoe goederen van dezelfde soort gewoonlijk dienen; Het gewoonlijke gebruik van huisdieren is erg voor interpretatie vatbaar en men maakt dan ook best duidelijke afspraken met de verkoper. Het gebruiksdoel van een huisdier is immers zeer variabel.
4° het de kwaliteit en prestaties biedt die voor goederen van dezelfde soort normaal zijn en die de consument redelijkerwijs mag verwachten, gelet op de aard van het goed en op de eventuele door de verkoper, de producent of diens vertegenwoordiger publiekelijk gedane mededelingen over de bijzondere kenmerken ervan, namelijk bij de reclame en de etikettering.

Het gaat om een weerlegbaar vermoeden. De bewijslast rust bij de consument. Hij dient aan te tonen dat het gebrek voortvloeit uit een gebrek aan overeenstemming op een van de bovenstaande vier vlakken.

De verkoper is niet gebonden door publiekelijk afgelegde mededelingen indien hij aantoont dat:

bedoelde mededeling hem niet bekend was en hem redelijkerwijs niet bekend kon zijn,
deze mededeling op het tijdstip van het sluiten van de overeenkomst was rechtgezet, of
de beslissing tot aankoop van het consumptiegoed niet door deze mededeling kon beïnvloed zijn.

Belangrijk is wel dat een gebrek aan overeenstemming wordt geacht niet te bestaan als, op het tijdstip van het sluiten van de overeenkomst, de consument het gebrek kende of redelijkerwijs daarvan op de hoogte moest zijn. Met andere woorden: wanneer iemand op zijn website tophonden te koop aanbiedt, en er is er eentje tussen met een duidelijk afwijkende kleur, die al op het moment van de aankoop zichtbaar was (bijvoorbeeld een witte boxer), die aan de helft van de prijs wordt verkocht, dan moet de koper later niet argumenteren dat zijn witte boxer nooit bruin is geworden ...

De garantietermijn

De verkoper is jegens de consument aansprakelijk voor elk gebrek aan overeenstemming dat bestaat bij de levering van de goederen en dat zich manifesteert binnen een termijn van twee jaar te rekenen vanaf voornoemde levering. De termijn van twee jaar bedoeld in het eerste lid wordt opgeschort tijdens de periode vereist voor de herstelling of de vervanging van het goed of in geval van onderhandelingen tussen de verkoper en de consument met het oog op een minnelijke schikking. De garantieperiode is dus merkelijk langer dan de 10 dagen uit de dierenwelzijnwetgeving. De term 'redelijke termijn' voor de verborgen gebreken uit het Burgerlijk Wetboek wordt ook gespecificeerd. Het is belangrijk dat er een spoor van ingebrekestelling is dat aantoont dat binnen de voorziene periode van 2 jaar is gereageerd. Alleen een officiële ingebrekestelling bij aangetekend schrijven legt de datum onomstotelijk vast tegenover de datum dat het dier werd geleverd. De periode van twee jaar gaat in op het moment van levering, en niet op het moment van ondertekening van de overeenkomst. De verkoper en de consument kunnen een termijn overeenkomen waarbinnen de consument de verkoper op de hoogte moet brengen van het gebrek aan overeenstemming, zonder dat die termijn korter mag zijn dan twee maanden vanaf de dag waarop de consument het gebrek heeft vastgesteld. De rechtsvordering van de consument verjaart na verloop van één jaar vanaf de dag waarop hij het gebrek aan overeenstemming heeft vastgesteld, zonder dat die termijn vóór het einde van de termijn van twee jaar mag verstrijken. Met andere woorden, wanneer je iets vaststelt, heb je nog een jaar om te reageren en dit tot uiterlijk twee jaar na de aankoop. Manifesteert zich een gebrek aan overeenstemming binnen een termijn van zes maanden vanaf de levering van het goed, dan geldt tot bewijs van het tegendeel het vermoeden dat dit gebrek bestond op het tijdstip van levering, tenzij dit vermoeden onverenigbaar is met de aard van het goed of met de aard van het gebrek aan overeenstemming, door onder andere rekening te houden met het feit of het goed nieuw dan wel tweedehands is. Dit artikel is natuurlijk van enorm belang voor gedragsafwijkingen, maar ook voor zaken als heupdysplasie, waarbij hier toch wel de verantwoordelijkheid bij de verkoper wordt gelegd. Hij zal moeten bewijzen dat de problemen niet bestonden bij aankoop. Het valt te verwachten dat de discussie hierover nog helemaal moet beginnen.

De schadeloosstelling

Naast desgevallend schadevergoeding, heeft de consument het recht van de verkoper die aansprakelijk is voor een gebrek aan overeenstemming, te eisen, hetzij de herstelling of de vervanging van het goed onder specifieke voorwaarden, hetzij een passende vermindering van de prijs of de ontbinding van de overeenkomst, overeenkomstig de in de wet omschreven voorwaarden. Bij huisdieren waarmee men een persoonlijke band heeft opgebouwd, is een terugbetaling van een deel van of de gehele koopsom meest voor de hand liggend als schadeloosstelling. Er zijn evenwel nog andere alternatieven. Desgevallend wordt er evenwel rekening gehouden met de verergering van de schade voortvloeiend uit het gebruik van het goed door de consument na het ogenblik waarop hij het gebrek aan overeenstemming heeft vastgesteld of zou hebben moeten vaststellen. Men moet zo snel mogelijk reageren om vermindering van de schadeloosstelling door eigen schuld te vermijden. In eerste instantie heeft de consument het recht om van de verkoper het kosteloze herstel of de kosteloze vervanging van het goed te verlangen behalve als dat onmogelijk of buiten verhouding zou zijn. Elke herstelling of vervanging moet, rekening houdend met de aard van het goed en het door de consument beoogd gebruik, binnen een redelijke termijn en zonder ernstige overlast voor de consument verricht worden. De kosten bedoeld in het vorige lid zijn de kosten die moeten worden gemaakt om de goederen in overeenstemming te brengen, namelijk de verzendingskosten en de kosten die verband houden met loon en materiaal. Voor de toepassing van het eerste lid wordt een vorm van genoegdoening geacht buiten verhouding te zijn indien zij voor de verkoper kosten meebrengt die, vergeleken met de alternatieve vorm van genoegdoening onredelijk zijn, gelet op :

de waarde die het goed zonder het gebrek aan overeenstemming zou hebben;
de ernst van het gebrek aan overeenstemming;
de vraag of de alternatieve vorm van genoegdoening concreet mogelijk is zonder ernstige overlast voor de consument.

In geval het gaat om huisdieren zal er door de rechter dienen uitgemaakt worden of de behandelingskosten in aanmerking komen. Het is mogelijk dat de rechter eenvoudig bepaalt dat een waardevermindering of ontbinding van het contract voldoende zijn. Vooral voor dure ingrepen of aandoeningen met slechte prognose of langdurige behandeling is dit te verwachten. Het is dan ook aan te raden geen dure behandelingen in te stellen tot dit is opgehelderd, tenzij men bereid is de kosten zelf te dragen. De consument heeft het recht van de verkoper een passende prijsvermindering of de ontbinding van de koopovereenkomst te eisen: - indien hij geen aanspraak kan maken op herstelling of vervanging, of - indien de verkoper niet binnen een redelijke termijn of zonder ernstige overlast voor de consument de herstelling of de vervanging heeft verricht. In afwijking van het eerste lid heeft de consument niet het recht de ontbinding van de overeenkomst te verlangen indien het gebrek aan overeenstemming van geringe betekenis is. Voor de toepassing van het eerste lid wordt elke terugbetaling aan de consument verminderd teneinde rekening te houden met het gebruik dat deze van het goed heeft gehad sinds de levering ervan. Wanneer de verkoper jegens de consument aansprakelijk is uit hoofde van een gebrek aan overeenstemming, kan hij tegen de producent of tegen iedere contractuele tussenpersoon in de eigendomsoverdracht van het consumptiegoed, verhaal doen op grond van contractuele aansprakelijkheid waartoe deze producent of deze tussenpersoon met betrekking tot het goed is gehouden zonder dat een contractueel beding dat tot gevolg heeft die aansprakelijkheid te beperken of op te heffen, hem mag tegengeworpen worden. Met andere woorden: de groothandelaar die op zijn beurt de fokker verantwoordelijk stelt, moet in eerste instantie tegenover zijn klant zijn verantwoordelijkheid nemen. Kleine lettertjes doen geen afbreuk aan de verantwoordelijkheid. Elke garantie is bindend voor diegene die haar biedt volgens de in het garantiebewijs en de daarmee samenhangende reclame vastgestelde voorwaarden.

Wat moet er in de garantie staan?

De wet van 1 september 2004 verplicht de verkoper niet om een commerciële garantie te bieden, maar indien de verkoper zich op die manier op de markt profileert en zijn product aanprijst vanwege bepaalde kwaliteiten, moet dat product ook in overeenstemming zijn met het beloofde. Die garantie is niet vrijblijvend, maar bindend, mag geen afbreuk doen aan de wettelijke rechten van de consument en moet ondubbelzinnig in duidelijke taal zijn verkondigd. In de garantie:

moet vermeld staan dat de consument krachtens de toepasselijke nationale wetgeving betreffende de verkoop van consumptiegoederen wettelijke rechten heeft en moet duidelijk worden gesteld dat de garantie die rechten onverlet laat; In het geval van huisdieren blijft de garantie voorzien in het KB erkenningen en de dierenwelzijnwet geldig.
moeten in duidelijke en begrijpelijke taal de inhoud van de garantie en de essentiële gegevens vermeld staan die noodzakelijk zijn om van de garantie gebruik te kunnen maken, met name de duur en het geografische toepassingsgebied van de garantie, alsmede de naam en het adres van de garant. Op verzoek van de consument moet de garantie hem schriftelijk of op een andere te zijner beschikking staande en voor hem toegankelijke duurzame drager beschikbaar worden gesteld. Wanneer de verkoopovereenkomst schriftelijk is, behoudt ze in ieder geval de bovenstaande inlichtingen. Indien een garantie niet conform de vereisten is, doet zulks op generlei wijze afbreuk aan het recht van de consument om de naleving ervan te eisen. Zulks geldt eveneens wanneer de garantie niet conform is aan de eisen voorzien in artikel 13, eerste lid, van de wet van 14 juli 1991 betreffende de handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de consument. Met andere woorden: ook al heb je het niet op papier, de garantie kan steeds worden ingeroepen. Te veel fokkers verwijzen nu naar de bepalingen van de dierenwelzijnwetgeving om elke andere garantie af te wijzen. Deze wet komt bovenop de andere wettelijke bepalingen. Een handelaar die adverteert uitsluitend gezonde dieren te verkopen, moet nadien niet vertellen dat hij enkel de wettelijke garantie op carré, hepatitis en parvo geeft.

Kunnen handelingen van een dierenarts onder de Wet van 1 september 2004 vallen?

Dierenartsen zijn ontegensprekelijk professionelen ten aanzien van bijvoorbeeld kleine huisdiereneigenaars en/of -bezitters, die alvast consumenten zijn.

Dit specifieke hoofdstuk in het Burgerlijk Wetboek ter bescherming van de consument geldt weliswaar niet tussen dierenartsen onderling, en evenmin in de relatie van dierenartsen met professionele hondenkwekers en -fokkers, noch ten aanzien van dierenartsen met bijvoorbeeld veehandelaren, die ook als professionelen moeten beschouwd worden.

In zoverre dierenartsen specifiek lichamelijke roerende zaken hebben verstrekt aan de consument, kan de consument hen op basis van deze wet aanspreken, zoals bijvoorbeeld met betrekking tot een verstrekt geneesmiddel. Stel dat een fokker oogdruppels kreeg voor zijn pup met de instructies van gebruik, waarbij achteraf blijkt dat de bewuste druppels oogletsels hebben veroorzaakt, die slechts onderkend werden na verloop van tijd. In dit geval zullen door de koper allicht de dierenarts én de hondenverkoper gedaagd moeten worden, gezien er geen relatie tussen beiden was en de aangekochte hond wel een oogletsel had.

Een operatie verricht door een dierenarts, al dan niet in opdracht van een cliënt bij een klein huisdier, kan niet onder die strenge garantieregels van de wet van 1 september 2004 ressorteren gezien de prestatie een inspanningsverbintenis inhoudt, de wet van de diergeneeskunde aangaat en geen 'roerend goed' als dusdanig betreft.

Er zijn echter wel handelingen verricht door dierenartsen die zouden kunnen kaderen in deze stringente wet zoals bijvoorbeeld de identificatie van een hond met geïmplanteerde chip in combinatie met een tot dat doel verstrekt document (registratiepaspoort). Het implantaat is een lichamelijk roerend goed dat als geneesmiddel beschouwd wordt. Het implanteren is een diergeneeskundige handeling die tot een resultaatsverbintenis leidt, namelijk dat de cliënt mag verwachten dat het dier daarmee kan geïdentificeerd worden en dat de aangevraagde documenten ermee overeenstemmen. Een minimumvereiste is dat het chipnummer met het nummer op het document overeenstemt.

De aansprakelijkheid van de dierenarts tegenover de consument staat vast indien geen andere personen tussen kunnen komen. Indien derden manipulaties kunnen verrichten met een verstrekt registratiepaspoort, is duidelijk dat een dierenarts niet meer verantwoordelijk kan zijn voor de inhoud van wat hij heeft geattesteerd.

De dierenarts moet wel verzekerd zijn dat hij met betrekking tot de kwaliteit van de implantaten geen aansprakelijkheid kan oplopen. Vermits microchips onder het strenge toezicht van de geneesmiddelen vallen, is het allicht niet noodzakelijk dat een dierenarts zich bij de leverancier laat vrijwaren voor de kwaliteit van de implantaten (voor afstotingsverschijnselen bijvoorbeeld). Voorzichtigheid is toch aangewezen.

Lichamelijke roerende goederen

'Lichamelijk' betekent dat het tastbaar is. 'Roerend' houdt in dat het verplaatsbaar is. Een 'goed' is een zaak. Een dier is een lichamelijk roerend goed. Vanwege de verhandelbaarheid van 'lichamelijke roerende goederen' is 'de goede trouw' in de overdracht ervan niet weg te denken. Dit vormde een uitgangspunt bij het ontwerpen van de Europese Richtlijn. De Europese wetgever is ervan uitgegaan dat het professionalisme van de verkoper aan de consument een soort van blind vertrouwen mag verschaffen, in die zin dat deze mag overtuigd zijn dat het 'goed' dat hij heeft aangekocht, beantwoordt aan zijn verwachtingen. Die verwachtingen mogen niet beschaamd worden en het is dan ook zeer belangrijk als professionele verkoper duidelijk en schriftelijk de grenzen aan te geven van wat gewaarborgd wordt hetzij bij wijze van reclame hetzij bij wijze van een ander promotiemedium, hetzij bij wijze van een gegeven waarborg. Van zodra een tekort wordt opgemerkt en/of de terechte verwachting wordt beschaamd, spreekt men van een 'gebrek'.

In het gemeen recht maakte men vroeger een onderscheid tussen een verborgen en een zichtbaar gebrek. Het gemeen recht stemt overeen met wat er in het gewone burgerlijke wetboek van oudsher staat geschreven over koop/verkoop verrichtingen. De verkoper moest de koper 'vrijwaren' voor verborgen gebreken. 'Verborgen gebreken' zijn koopvernietigende elementen, die later optreden of verschijnen hoewel men ze niet kon vast stellen op het ogenblik van de aankoop. Het kan dus goed zijn dat de verkoper zelf geen kennis had dat de verkochte zaak een gebrek vertoonde, vermits het op dat ogenblik niet merkbaar was. De verkoper moet verzekeren dat wat de koper heeft aangeschaft overeenstemt met de verwachtingen van de koper in die zin dat het geschikt is voor wat het moet dienen. Wanneer elementen opduiken die de aangekochte zaak ongeschikt maken voor het gebruik waartoe men ze bestemt, of die dit gebruik zodanig verminderen, dat de koper, indien hij de gebreken gekend had, de zaak niet of slechts voor een lagere prijs zou gekocht hebben, gaat het om verborgen gebreken. Thans is dit onderscheid belangrijk omdat nog aanspraak kan gemaakt worden op verborgen gebreken, zelfs wanneer de periode van twee jaar is verstreken. Dit staat niet in de Europese Richtlijn, maar het staat de lidstaten vrij, strengere regels toe te passen die de consument een grotere bescherming bieden.

Wat als er geen overeenkomst bestaat?

Wanneer er geen overeenkomst bestaat tussen partijen, gelden de artikelen uit het Burgerlijk Wetboek aangaande de 'buitencontractuele aansprakelijkheid'. 'Elke daad van de mens, waardoor aan een ander schade wordt veroorzaakt, verplicht degene door wiens schuld de schade is ontstaan, deze te vergoeden.' 'Ieder is aansprakelijk niet alleen voor de schade welke hij door zijn daad, maar ook voor die welke hij door zijn nalatigheid of door zijn onvoorzichtigheid heeft veroorzaakt. 'De eigenaar van een dier, of, terwijl hij het in gebruik heeft, degene die zich ervan bedient, is aansprakelijk voor de schade die door het dier is veroorzaakt, hetzij het onder zijn bewaring stond, dan wel verdwaald of ontsnapt was.' Met betrekking tot 'buitencontractuele aansprakelijkheid' onderzoekt de rechter gewoonlijk in welke mate er schade is en wie daaraan schuld heeft, of de schuld enkel toerekenbaar is aan diegene die aansprakelijk wordt geacht, of er een oorzakelijk verband bestaat en of eventueel externe factoren dat causaal verband verbreken.

(Rudy De meester)