|
|||||||||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||||||||
 |
 |
|
Het verhaal van Lissa Het verhaal van Flo Het verhaal van Bas Het verhaal van Diddel Het verhaal van India Het verhaal van een Labrador Het verhaal van Wodan Het verhaal van Marie Het verhaal van Lissa 
Ik was al een hele tijd aan het piekeren, een tweede hond erbij nemen of niet. Ga ik voor een pupje of een asielhond. Vragen, nog eens vragen en ik raakte er niet uit. Tot ik op een dag een oproep las van een dierenorganisatie. Er werd een hondje ter adoptie aangeboden. Een kleine Spaniel waarvan de leeftijd werd geschat op 10 jaar. Ze kwam uit een fokkerij ergens in Vlaanderen. Het bleek een ex-broodfok teefje te zijn, compleet verwaarloosd! Toen ze werd binnengebracht in de opvang woog ze geen 4 kg, ze was uitgehongerd. Haar oortjes werden geschoren omdat ze vol hingen met aangekoekt vuil. Ze had een zware oorontsteking die nooit was verzorgd. De fokker dacht dat ze blind was, haar oogjes waren wit. Dit kwam gewoon doordat ze te droog stonden, beetje zalf erin en ’t was opgelost. Het leven van dit kleine teefje bestond alleen uit pupjes werpen, 2 keer per jaar. Zij is niet de enige, er zitten er nog heel veel teefjes opeengepakt in donkere schuren met als enig doel geld in 't laatje brengen! Ik kon het bijna niet geloven! Komt ze uit Vlaanderen? Ja, dit is Belgisch! De beslissing was vlug genomen, dit hondje kreeg bij ons een warm en veilig nest! We zouden haar Lissa noemen. Ik ging haar ophalen en was best nerveus. Hoe zou ze eruit zien? Zou ze angstig zijn? Vele vragen spookten door mijn hoofd! Toen kwam Lissa buiten getrippeld. Mijn hart brak toen ik haar zag, ik huilde als een klein kind! Kleine Lissa was vel over been, zo breekbaar, je kon elk botje tellen! Wie kan een hond, de oudste vriend van de mens, zoiets aandoen! Geen groter beest dan de mens! En de geur die ze verspreide, wat een stank! De stank van broodfok, een stank die ik nooit meer zal vergeten! Ondanks haar ellendige toestand kwam ze dapper kwispelend op me toegestapt! Het was aangrijpend om te zien hoe dit kleine hoopje miserie nog vertrouwen had in de mens. Het bewijs dat een hond geen haat kent. Na vele raadgevingen vertrok ik met Lissa huiswaarts. Bij ons zou haar leven, na 10 jaar als broodfok teef, eindelijk kunnen beginnen! Thuis paste Lissa zich heel snel aan. Heel dikwijls keek ik met een krop in mijn keel naar haar, me afvragend of ik ooit die trieste blik uit haar oogjes zou krijgen. Ze was zo dapper, liet alles maar begaan, vol vertrouwen in ons. Ze was heel snel zindelijk, wat me erg verbaasde. Het valt nauwelijks te begrijpen als je weet dat ze bij de fokker in haar eigen vuil zat. Bewijs daarvan, haar ontstoken voetzooltjes door in de uitwerpselen te zitten. Een hond is zindelijk uit zichzelf, een hond bevuilt zijn nest niet. Hoe erg moet het dan zijn om steeds in een vies hok te zitten. Haar voetzooltjes waren roze als bij een pup, ze is dus nooit buiten geweest. Ze heeft nooit kunnen rennen, nooit kunnen spelen. De eerste week zweefde ik tussen lachen om haar nieuwe leven en huilen om haar verleden. Lissa moest nog zoveel leren, zoveel ontdekken. Ik had voor haar een zacht kussen gekocht maar ze ging op de grond liggen. Ze moest zelfs leren wat zachte dingen zijn! Na 2 weken kreeg ze een wasbeurt. We hebben gewacht tot ze een beetje bekomen was van alle nieuwe indrukken. Ze heeft een zware hartruis daarom dat we zo voorzichtig waren. Pas na de 6de shampoo beurt kregen we eindelijk schuim, zo vuil was ze! Haar buikje, dat normaal blank van kleur is, zag zwart van het aangekoekte vuil. Ze was nog niet helemaal proper, het vuil van jaren krijg je er met één wasbeurt niet uit. Zelfs niet met zes. Maar ze was zacht en rook lekker. Met de juiste medicatie genazen haar ontstoken voetzooltjes snel. De oorontsteking was hardnekkiger maar kwam ook in orde. Alleen voor haar hartje moet ze de rest van haar leven elke dag een pilletje nemen. Nog elke dag genieten we van onze kleine Lissa, we zien haar voor onze ogen openbloeien. Langzaamaan zie ik de blik in haar oogjes veranderen van triest naar kleine deugniet! Gisteren liep ze in een drafje naar de straat, ik riep haar en stapte ondertussen vlug de andere richting uit. In galop, met flapperende oortjes, kwam ze naar me toe gerend! Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde, mijn kleine meid van 10 jaar oud heeft voor de eerste keer gerend zoals elke puppy doet! back to top Het verhaal van Flo 
Hello, Mag ik me even voorstellen ? Ik ben Flo, een St Bernardteef. Die naam heb ik onlangs gekregen van mijn baasje, want ik had helemaal geen naam... Bijna vier jaar lang zat ik opgesloten in een hok, ik had weinig daglicht en moest pups werpen, véél pups. Samen met enkele andere afdankertjes uit een kwekerij, werd ik in een asiel gedumpt. Dat was op zich al een geluk, want we hadden in de kwekerij evenveel kans op euthanasie. Daar lag ik dan, van het ene donkere hok naar een iets beter hok. Mijn oren waren ontstoken en deden pijn. Mijn poep lag een beetje open, mijn tepels waren gekwetst van over de grond te schuren, mijn billen zaten vol gedroogd bloed en uitwerpselen. Ik had doorligplekken van in mijn eigen uitwerpselen te liggen. Gelukkig heb ik daar iemand ontmoet die zich over me ontfermde. Ze heeft me uit dat hok gehaald en een thuis gegeven. Ik ben enkele keren naar de dierenarts moeten gaan. Ik had speciale shampoo met medicatie nodig, want mijn huid was op verschillende plaatsen ontstoken. Ik kreeg antibiotica tegen mijn oorontsteking en ook mijn ogen werden met een speciaal product verzorgd omdat er héél veel aangekoekt vuil rondzat. De dierenarts zei dat ik rauwe knoken moest eten om mijn tanden te poetsen, want die waren geel en bruin. Die knoken zijn heel lekker, ik krijg er nu wekelijks eentje en mijn tanden blinken hagelwit. Ook moest ik op gewicht komen, ik woog amper 58kg. Een St Bernardteef van 4 jaar moet ongeveer 70kg wegen, zei hij. Omdat ik niet kan blaffen, heeft de dierenarts mijn stembanden nagekeken, ze zijn verlamd. Ik zou zo graag eens goed blaffen, veel lawaai maken. Ik blijf proberen hoor, maar ik besef ook wel dat het me nooit zal lukken. Ondertussen werd ik ook nog geopereerd omdat ik een baarmoederontsteking had. De operatie is goed gegaan. Ik ben er maar 1 dag ziek van geweest. Sinds ik een echte thuis heb, is mijn leven helemaal veranderd. Ik heb mijn eigen huis met zetel, matras en stro, en ook mijn eigen koer met vrije toegang tot een tuin. Maar ik mag ook binnen in huis en als ik dan de kans zie dan pik ik eten van de tafel of van het aanrecht. Ik zie er goed uit en mijn huid is mooi genezen. Mijn vacht blinkt mooi en ik weeg intussen al 73kg. Ik heb de wereld al een beetje leren kennen. In het begin moest ik niets van mannen weten, ik zocht altijd affectie bij vrouwen. Intussen heb ik toch vertrouwen gekregen in mannen, ik laat me gewillig aanhalen en aaien. Baasje leerde me aan de leiband wandelen, ze leerde me 'voet' en 'blijf'. Ze leerde me dat ik geen angst moest hebben van auto's en fietsen. Ik vond het allemaal maar gevaarlijke dingen en was daar echt bang voor. We gaan regelmatig naar de speelweides. Amai, dat is daar een paradijs op aarde. Ik rol graag in het gras en ik hou van rennen en dollen met andere honden. Dansen doe ik ook graag. Baasje probeert om me doggydance aan te leren maar dat is niet zo gemakkelijk. Mijn conditie is nog niet zo goed en na enkele minuten inspanning moet ik echt even gaan liggen. Zoveel beweging ben ik niet gewend, maar er wordt flink aan mijn conditie gewerkt. Ik heb kennisgemaakt met regen, dat kende ik helemaal niet. De eerste keer dat ik regen voelde, ben ik vlug weggekropen in een hoekje, maar mijn baasje heeft me doen inzien dat regen eigenlijk niet gevaarlijk is. Nu gaan we soms lopen en dansen in de regen. Dan hap ik graag naar de druppeltjes. De plassen vermijd ik wel want ik heb niet graag dat mijn voetjes nat worden. Jaja, ik heb het nu getroffen en dat besef ik maar al te goed. Ik ben heel dankbaar en daarom knuffel ik heel veel met mijn baasje. back to top Het verhaal van Bas Dit verhaal gaat over Bas mijn boxerreu die ondanks alles al 5 jaar oud is geworden. Op een mooi zondagmiddag, na lang overleg met mijn vriend, besloten wij om een hondje in huis te halen. Dus zonder ons van kwaad bewust te zijn reden wij naar een dierenwinkel in de buurt. Wat een keus allemaal, er zaten wel zekers 50 verschillende rassen met pupjes die er allemaal even leuk uitzagen. Na wat rondwandelen komen we achteraan op een buitenplaats en daar zaten verschillende jonge honden tussen 6 maanden en 1.5jaar. Daar viel Bas mij onmiddellijk op, een mooie jonge gestroomde boxerreu die ons aankeek met zo’n heel zielig hoofdje. Onmiddellijk wist ik dat ik hem mee naar huis zou nemen, dus riepen we de uitbater en vroegen waarom Bas die inmiddels al 1 jaar oud was nog bij hun was. De uitbater vertelde toen dat hij teruggebracht was door zijn vorige eigenaars omdat hun baby allergisch was voor honden. Natuurlijk geloofden wij zijn verhaal en besloten om alle papieren in orde te maken en namen Bas met ons mee. Maandagmorgen onmiddellijk naar de dierenarts geweest met hem want hij zag er maar mager uit en hoestte een beetje. De dierenarts keek ook zijn papieren na en stelde toen vast dat wij Bas zijn eerste eigenaars zijn omdat zijn chip nooit geregistreerd is geweest op een andere naam dan de fokker en dat er nergens anders gegevens bestaan over hem. Dat op zich vonden wij al raar en toen kwam de Dieranarts tot de vaststelling dat hij waarschijnlijk moest dienen voor de fok maar door zijn iets te grote onderbeet niet kon dienen . De eerste jaren ging het goed met hem, hij gedroeg zoals een boxer zich gedraagd lekker speels en vrolijk maar bleef wel redelijk mager. Wat de dierenarts ook probeerde niets hielp om hem toch maar op het normale gewicht te krijgen namelijk ronde de 35 kg en hij woog amper 24 kg. Toen hij 4 jaar werd sloeg het noodlot toe, hij werd nog magerder, at bijna niet meer en deed niets anders dan niezen tot hij er bloedneuzen van kreeg. Onmiddellijk naar de dierenarts voor verder onderzoek, bloed laten trekken en bang afwachten op de resultaten. De eerste resultaten waren gewoon hooikoorts en allergische reactie op huisstof en kreeg dus medicatie mee. Maar die hielpen niet en de klachten werden erger en erger, kreeg met periodes zelfs geen adem, zijn poten en gewrichten wilden niet meer mee dus weeral een bloedonderzoek en een spermaonderzoek om te testen op kanker enzo maar nu door een gespecialiseerd laboratoruim. Eindelijk de uitslag, maar wat voor eentje. Bas zou het einde van het jaar niet meer halen, hij was voor zowat alles allergisch geworden, zijn lever, nieren en pancreas waren helemaal aangetast en werkten niet meer naar behoren en zijn beenderen en gewrichten zaten vol artrose. Het vermoeden van de Dierenarts dat hij normaal voor de fok moest dienen maar niet goed genoeg was werd toen ook bevestigd door het spermaonderzoek, hij had namelijk geen zaadcellen. Ze hadden hem met een illegaal middel onvruchtbaar gemaakt voor hij verkocht werd. Na deze diagnose hebben wij voor homeopathie gekozen omdat zijn lichaam al die antibiotica niet meer aankon. Nu een jaartje verder is hij nog altijd onder ons, is zelfs een volledige kg aangekomen en heeft minder last van zijn allergie en artrose maar zal er nooit vanaf geraken. Ook zal Bas nooit oud worden, elke dag kan zijn laatste zijn maar ik zal er alles aan doen om zijn dagen te vullen met liefde en zo weinig mogelijk pijn. Nooit of nooit zal ik nog dezelfde fout maken van bij een broodfokker een pup te kopen. back to top Het verhaal van Diddel Ik ben wat je zou kunnen noemen een "schrikhond", niet dat ik zou bijten hoor, zelfs dat durf ik niet. En toch zit ik goed in mijn vel, thuis dan want buitenkomen....nee, dat is naar mijn idee te gevaarlijk. Ik voel me goed als ik honden, veel honden en mijn ma rond me heb. En dat komt allemaal door mijn verleden. Ik ben geboren in een donker hol, "een kelder" wat ze in mensentaal noemen. Mijn zussen, tantes, nichten, nonkels, broers,.. allemaal leefden we in die kelder. Er werd van ons verwacht dat we zo rap en zoveel mogelijk zwanger werden, want we waren allemaal witte Bouviers of wat er kan voor doorgaan en dat lag goed in de markt. Ik groeide op en wist niet beter. Tot op de dag dat de man die ons "bezat", met zijn donkere zware laarzen naar beneden kwam en mij naar boven sleurde. Ik wist niet wat er gebeurde. Alles was vreemd voor mij en ik beleefde de schrik van mijn leven. Zeker toen hij me in een ijzeren ding met wielen sleurde. Volledig over mijn toeren was ik toen dit ding zich ook nog in beweging zette. Ik kwam wat tot rust toen dit ding op een plek stil hield waar ik luid geblaf hoorde. Ik dacht, zo erg kan het niet zijn want ik ga gewoon weer een kelder binnen en het leven gaat gewoon door. Ik blokkeerde dan ook volledig toen ik uit dat ding werd gesleurd, een stuk touw om kreeg en mee getrokken werd in een lokaal waar mensen waren. Ik merkte dat het opeens stil werd en iedereen mij aanstaarde. Ik hoorde duidelijk mijn baas roepen terwijl hij al weer weg ging "hier, aan deze kan ik niets meer verdienen, je ziet maar wat je met haar doet". De mensen rond me antwoorden hier niet op want het bleek dat ik niet de eerste kweekhond was die hij hier dumpte. Van de eerste uren herinner ik me niet zoveel want ik was in shock. Later bleek dat ik in een asiel was, dat ik bij de dierenarts op controle was geweest en dat er een meisje zei " Ik heb wel een plaatsje vrij voor dat oude sukkeltje". Sukkeltje....? Moi....? Ik was een 7 jarige, 50 kilo dik, op poten lopend, stinkend tapijt !!! En alle honden die ik had gekend waren ook zo. Waar was het probleem van sukkeltje...dit kenden we niet, voor ons waren we gewoon hond en niets meer. Weer moest ik in een ijzeren ding maar deze keer bleef dat meisje naast me zitten en sprak me lieve woordjes toe waarvan ik niets begreep. Spreken ze in een mensenwereld tegen zoiets als ik...? Ik wist het niet. Ik kreeg de naam Diddel. Thuis gekomen voelde ik me al ietsje beter want ik had opnieuw vele zussen rond me en ik begreep dan ook niet dat iedereen me aanstaarde toen ik wegvluchtte in de kelder. Ik werd er weer uitgehaald en kwam er ook nooit meer in. Ik leerde wat een mand is, een knuffel, een aai, een snoepje en ik weet zelfs wat een zetel is! Ik kreeg er één voor mij alleen die ik graag deel met mijn zus de York. Dat meisje is mijn ma geworden en dat, dat vergeet ik nooit. Dat toon ik haar iedere dag opnieuw, al 9 jaar lang, met een likje en een zachte poot. Mijn naam veranderde door de jaren heen in Diddeldom, omdat ik zo braaf ben, iedereen met rust laat en nooit ruzie maak met mijn zussen. Ja, het gaat goed met mij.....heel goed. Diddeltje, in dit verhaal probeer ik jou trouw en liefde naar mij toe te verwoorden. Je bent een schat, die nooit problemen maakt. je accepteert alles wat ik mee naar huis breng. Je maakt nooit of nooit ruzie. Ik weet, Diddeltje dat het enkel en alleen jou liefde en trouw naar mij toe is die je iedere angst zou doen overwinnen. Vandaar Diddel, dat ik vooral jou zo graag nog een tijdje het leven op een boerderijtje zou willen geven. Ik kon je enkel uit die kelder halen en je een stadsleven bieden. Dat trappen lopen wordt in perioden voor jou zo moeilijk. Hou nog even vol Diddel want we zoeken, we zoeken nog altijd om een klein boerderijtje.... Mag ik hopen dat het ook nog JOUW boerderijtje mag worden. Het gaat je nog een hele tijd goed, lieve trouwe hond. Diddel heeft nog het geluk gehad om 3 maanden op het boerderijtje te kunnen wonen. Daar is ze zachtjes heengegaan. Rust nu maar zacht lieve Diddel! back to top Het verhaal van India Mijn eerste eigen hond was weggelopen en onvindbaar. Na een paar maanden gaven we de hoop op om haar ooit nog terug te vinden, maar we misten een hondje in huis. We besloten toen om een pupje in huis te halen, liefst een American Staffordshire Terrier, net zoals onze eerste hond. Jammer genoeg kwamen we bij één van de vele broodfokkers terecht. We hadden eerst gebeld om te vragen of ze nog Amstaffjes hadden, ja dat hadden ze, nog een teefje en een reutje. Mijn keuze was rap gemaakt, ik wou het teefje. We zeiden hun dat we de dag daarop om haar gingen komen. Dan was het zover, we gingen haar gaan ophalen. Na enkele uurtjes rijden kwamen we toe, we werden meegenomen naar een schuur achteraan, de deur wijdopen ( het was maart!) , we zagen enkele grote plastieken bakken, sommigen met een rode lamp erboven. Allemaal zonder moeder. Nog voor we iets konden zeggen stak de man een klein teefje in mijn handen, ik bekeek haar even en ze zag er goed uit, ze was niet meteen de wildste pup uit de doos, maar ze was zo lief. We besloten haar mee te nemen, we tekenden een papier waarbij we garantie kregen en waarin stond dat de hond duidelijk geen zichtbare ziektes had. India, zo besloten we haar te noemen toen we naar huis reden. India was rustig in de auto, op een paar braakjes na. Ook toen we thuiskwamen was ze heel rustig, “ah ja een puppy slaapt heel veel” zeiden we. Die avond at ze maar een heel klein beetje en sliep heel de nacht door. ‘Zal wel door de veranderingen zijn’ dachten we. Maar toen we de ochtend daarop wakker kwamen zagen we dat er iets niet in orde was met haar. Haar neusje was helemaal besmeurd met opgedroogd donkergeel slijm en ook haar oogjes plakten toe door deze smurrie. Eten wou ze niet doen, drinken gelukkig wel nog. We belden naar die broodfokker en die zei dat het niets ergs kon zijn, dat het van de stress kwam. We moesten haar maar wat yoghurt geven. De 2 dagen daarop werd het gewoon erger en erger met India, we zijn toen naar onze eigen dierenarts gegaan, die vertelde ons dat India een zware kennelhoest had en gaf haar hiervoor een prikje. Het ging de rest van die dag en de dag daarop tamelijk goed met India, ze at; maar wel enkel americain en yoghurt. Dan kreeg ze er een verschrikkelijke droge hoest bovenop, het was iedere keer net alsof ze stikte. Eten deed ze toen helemaal niet meer, drinken moesten we erin duwen. We gingen naar een nieuwe dierenarts, die zei dat India uitgedroogd was en de hondenziekte had. We kregen een spuitje en een soort papje mee en pilletjes, elke dag 3 pilletjes en omdat ze niet at moesten we met het spuitje die pap in haar mondje doen. Verschrikkelijke momenten, je puppy van 7 weken voor je ogen langzaam zien doodgaan en zelf niks kunnen eraan doen omdat één of andere persoon besloot dat puppy’s geld moeten opbrengen. Na enkele dagen was het nog slechter met India, ze at niets meer, ze dronk niet, ze kon zelf niet meer op haar pootjes staan en alles plakte toe door die gele slijm, ze kon amper nog ademen. Ze had met heel veel moeite nog de kracht om haar kopje omhoog te heffen. We belden die broodfokker weer op en vertelde hoe het was met haar, het antwoord was verschrikkelijk…. ‘als ze sterft mag je nog om een andere puppy komen hoor’. Wij wilden geen andere puppy, wij wilden ons India !!! Het kleine zielige puppietje waar we nu al een week voor aan het vechten waren ! We zijn toen op aanraden van vrienden naar een nieuwe dierenarts gegaan, het eerste wat hij zei als hij ons zag met dat mini hondje dat ooit een stoere Americain Stafford moest komen, kwam aan als een mes in ons hart ‘ik denk niet dat dit hondje het zal redden’. Ze was helemaal uitgedroogd, graatmager, uitgeput…. Hij gaf haar nog een prikje in de hoop dat het nog iets zou doen, zijn conclusie was dat ze een heel zware kennelhoest had samen met hepatitis. Hij ging proberen om India zo rap mogelijk nog in het dierenziekenhuis te laten opnemen. De dag daarop belde hij ons met het nieuws dat ze India verwachtte in het ziekenhuis. India in een dekentje gewikkeld en de auto in die wij van een vriend konden lenen, zowel ik als mijn vriend aan het wenen omdat dit het laatste moment samen kon zijn. In het ziekhuisje werd ze onderzocht en vervolgens aan een baxter gelegd. Doordat het heel ver rijden was en wij geen eigen auto hadden, hebben we haar slechts 1 keer kunnen bezoeken. Na een week daar kregen we een telefoontje, we mochten ons India gaan ophalen !! Ze was terug ! Ze mocht weer naar huis, het kleine meisje had het gehaald. Tranen van vreugde en een kwispelend staartje toen we elkaar terugzagen! Ze was nog steeds een klein hondje, ze at nog niet zo supergoed maar ze was genezen, wel de komende 2 weken nog niet in contact laten komen met andere honden en niet teveel belasten zowel fysiek als mentaal niet. Dus van socialiseren kwam er ook de volgende weken niet veel in huis. India is nu bijna 3 jaar, ze heeft nog steeds problemen met eten, soms kijkt ze nog eens scheel, ze valt uit naar andere honden en heeft een enorme schrik voor alles wat plots beweegt of luide geluiden. En op de kop toe is ze helemaal geen Americain Staffordshire Terrier ! Er zit een heel klein beetje in maar ze is overduidelijk een kruising! Bij ons is het nog goed afgelopen met ons broodfokpupje maar voor hetzelfde geld was ze hier al lang niet meer. En ons ‘goedkoop’ pupje heeft ons uiteindelijk meer gekost aan dierenartsen en medicijnen dan dat we voor haar hebben betaald.. back to top Het verhaal van een Labrador Ik haalde een labrador uit het asiel. 6 maanden oud , beige en ontzettend lief. Ze had haar oorspronkelijke vaccinatieboekje nog bij en kwam van een gekende veel rassenfokker. We werden goeie maatjes , de kinderen waren gek op haar en omgekeerd ook .We gingen vaak wandelen, respecteerden de wandeltijd volgens de leeftijd. Toen ze negen maand werd begon ze vooraan te manken. Dierenarts sprak van mogelijks groeipijnen. Ze bleef manken en de arts besloot van foto’s te nemen. Ze had elleboogdysplasie aan beide voorpootjes. Opereren was een optie , maar daar ze het al in erge mate had en aan beide poten , zou het waarschijnlijk toch terugkomen. Dus besloten we nog enkel korte stukjes te wandelen en pijnstillers te geven. Toen ze net 1 jaar was begon ze ook achteraan te manken. Weer de dierenarts geraadpleegd. Weer foto’s laten nemen . Heupdysplasie op beide heupen. Pijnstillers en ontstekingsremmer was de enige optie. Ze mocht zwemmen en kleine stukjes wandelen. Jonge hond , zo gek als een achterdeur en dat moet je dan kalm houden voor de rest van haar dagen. Ze kreeg dagelijks pijnstillers en zo nu en dan moest de dosis worden aangepast of werd er veranderd van merk als er iets nieuws en beters op de markt kwam. Toen ze net geen 6 was , kon het niet meer. Ik liet ze telkens buiten met een riem onder haar buik omdat ze zichzelf niet meer kon ondersteunen. We moesten ze laten inslapen, deze pijn werd te veel voor haar. Het werd een hartverscheurend afscheid voor gans het gezin en in het bijzonder voor de kinderen die het maar niet begrepen .De afwijkingen waren erfelijk . Dus had zij ze doorgekregen van haar ouders .Dit krijg je dus van ondoordacht fokken enkel voor het geld. Voor ons was het een groot verlies ,niet enkel emotioneel maar ook financieel. back to top Het verhaal van Wodan Natuurlijk wist ik wel dat je moet kijken naar het karakter van een pup als je er eentje gaat uitkiezen. Maar wat doe je als je plots een wit schattig bolletje op je schoot geplant krijgt terwijl je hart nog weent om het verlies van je trouwe viervoeter? Elf weken was ze en ze beefde van schrik. De fokker lachte het weg, dat zou wel goed komen als ze het bij ons gewoon was. En ik dacht: ik heb genoeg ervaring met honden, ik zal ze wel socialiseren. Wisten wij veel wat een broodfokker is. Nochtans had ik me moeten afvragen waarom we de moeder niet te zien kregen, waarom we niet mochten kiezen, waarom we niet binnenmochten in de schuur waar de fokker zijn pupjes uit tevoorschijn toverde. Maar het is juist de truc van deze broodfokker om een pup in je armen te duwen terwijl je daar nog staat te treuren. Die pup in je armen verzacht het leed en je wilt de pup niet meer lossen. Dus vertrokken we met een bibberend wit bolletje huiswaarts. De dierenarts was furieus: toch niet van die kweker! Het is een broodfokker! De socialisatie liep moeizaam, Wodan had van alles schrik. Wandelen was een marteling, een vuilniszak, een trap, een man met een hoed, een fiets, een ronddwarrelend blaadje…telkens dook Wodan ineen, zette geen poot meer verder en bleef in haar eigen plas zitten. De hondenschool was een ramp, de eerste dag kreeg Wodan al haar stempel: het is een angsthond! Toch bleven we doorzetten en langzaam maar zeker kregen we Wodan uit haar cirkel van angst. Wandelen leverde geen problemen meer op en na een jaar konden de mensen op straat haar benaderen zonder afgesnauwd te worden. De angst ging zich echter na verloop van tijd uiten in angstaanvallen die soms een week duurden. De langste aanval duurde een maand. We kwamen uiteindelijk bij een dierenarts terecht die gespecialiseerd is in probleemgevallen. Het verdict viel: het zit hem in het koppeke. Typisch aan het ras en zeker voor de witte herders die van deze broodfokker komen! Wodan kreeg een medicijn die haar helpt, bij een angstaanval krijgt ze een pil en het helpt. Steeds weer vraag ik me af: wat was er met haar gebeurd als wij haar niet hadden genomen? Was ze, zoals zoveel honden van deze broodfokker, in een asiel terechtgekomen of ingeslapen? back to top Het verhaal van Marie
|